Smoleńskie paranoje. Nowe teorie wybuchły w pisowskich umysłach, zaczadzenie w 7. rocznicę tragedii

Posted: 10 kwietnia 2017 in Polityka
Tagi: , , , , , , , , , ,

Takie paranoiczne odpowiedzi padają na pytania o nowe teorie smoleńskie.

Kłamstwo zawsze dzieli.

Mamy nowe pojęcie smoleńskie: ładunek termobaryczny. Co to jest? Wyjaśnia Piotr Cieśliński („Wyborcza”). Ładunek termobaryczny eksplodował na pokładzie tupolewa. W wyniku tego wybuchu konstrukcja maszyny została rozerwana – to najnowsze ustalenia podkomisji smoleńskiej przedstawione z okazji siódmej rocznicy katastrofy w Smoleńsku.

Co to jest ładunek termobaryczny? Zwany jest także bombą paliwowo-powietrzną. Składa się z zapalnika oraz paliwa lub sproszkowanego materiału wybuchowego, które są rozpylane w powietrzu. Zapalnik powoduje zapłon i wybuch tak rozpylonego aerozolu czy pyłu.

Prostą wersję ładunku termobarycznego można zrobić domowym sposobem – rozpylając w powietrzu chmurę mąki i ją podpalając (ale lepiej tego w domu nie próbować). Zresztą w ten sposób zostały one wymyślone – kiedy ludzie podpatrzyli eksplozje węglowego miału w kopalniach, mąki w młynach czy pyłu w silosach zbożowych.

Ładunków termobarycznych używano w Wietnamie i Zatoce Perskiej

Ponieważ taka bomba zawiera samo paliwo bez utleniacza (utleniaczem jest po prostu tlen z powietrza), to eksploduje z większą mocą niż inne bomby konwencjonalne o tej samej wadze.

Jej moc niszcząca tkwi w kuli ognia, która pali wszystko, co znajdzie się w jej zasięgu, ale przede wszystkim w długotrwałej fali uderzeniowej o dużym ciśnieniu. Stąd wzięła się też nazwa takiego ładunku – termobaryczny:  od greckich słów therme (temperatura) i baros (ciśnienie).

Zwykle używa się go do wywołania eksplozji w dużej objętości setek, a nawet tysięcy metrów sześciennych, która ma na celu burzenie dużych struktur, schronów i całych baz (wybuch trotylu o tej samej masie jest skondensowany w dużo mniejszej objętości, ma o wiele mniejszy zasięg). Takich bomb Amerykanie używali w Wietnamie do niszczenia kryjówek Vietcongu, a także podczas pierwszej wojny w Zatoce Perskiej, a Rosjanie w Czeczeni.

Ale są też wersje mniejsze – granaty, a nawet naboje, które eksplodują w powietrzu na tej samej zasadzie, co lotnicze bomby termobaryczne.

Ładunek termobaryczny – charakterystyczne ślady na ciałach ofiar

Jeśli taka bomba eksplodowała w tupolewie, który zniżał się do lądowania w Smoleńsku, to powinna pozostawić charakterystyczne ślady. Nie tylko na fragmentach samolotu, ale w ciałach ofiar. Ponieważ tuż po eksplozji, gdy spada temperatura kuli ognia, powstaje efekt „zasysania” powietrza z otoczenia. Tworzy się chwilowa „próżnia”, a ten, kto znajdzie się w jej zasięgu, dosłownie się dusi. Z tego powodu takie ładunki nazywa się też bombą próżniową.

Eksplozja w pomieszczeniu zamkniętym ma dramatyczny przebieg, bo fala uderzeniowa ulega wielokrotnemu odbiciu od ścian. Ofiary giną od szoku ciśnieniowego (mają uszkodzone błony bębenkowe i narządy wewnętrzne), doznają oparzeń wdychając płonącą chmurę, a gdy pojawia się próżnia, ich płuca są dosłownie rozrywane, jak po wyjściu ze stacji kosmicznej bez skafandra w otwartą przestrzeń.

Wojciech Czuchnowski objaśnia w prostych słowach, na czym polega nowe kłamstwo smoleńskie. Poniedziałkowy pokaz „ustaleń” powołanej przez rząd PiS podkomisji smoleńskiej był triumfem partyjnej woli nad prawdą i zdrowym rozsądkiem.

Latami skrzyknięci przez Antoniego Macierewicza „eksperci” nie mogli znaleźć dowodów na wybuchy i na zamach jako przyczynę katastrofy smoleńskiej. Teraz znaleźli sposób, jak sobie z tym poradzić.

Ponieważ na wraku i w miejscu katastrofy nie było śladów eksplozji, wymyślili, że na pokładzie wybuchła „bomba termobaryczna”, bo nie zostawia ona śladów takich jak klasyczny ładunek.

Do bomby dopasowali fakty, pomijając oczywiste dowody zapisane np. na czarnych skrzynkach. Z pełną powagą prezentowali opinii publicznej m.in. szaleńczą teorię o samolocie, który mimo utraty kilku metrów skrzydła wcale nie musiał się rozbić, i o „eksplozji, która zabiła pasażerów” jeszcze przed uderzeniem maszyny w ziemię.

Po tym szokującym seansie – który nomen omen odbył się w sali kinowej – dziennikarze nie mogli zadać ani jednego pytania. Wszystko to odbyło się w oficjalnej oprawie uroczystości państwowej w budynku szanowanej Wojskowej Akademii Technicznej.

Od 10 kwietnia 2017 r. kłamstwa szarlatanów od Macierewicza pójdą w świat jako prawda głoszona przez państwo polskie. To chyba najsmutniejszy wniosek z smoleńskich uroczystości.

Waldemar Mystkowski pisze o „święcie PiS” – rocznicy katastrofy.

7. rocznica katastrofy smoleńskiej powinna być dniem pamięci o ofiarach, a dla osobników o głębszej osobowości – dniem refleksji. Myśl mogłaby być skierowana na sens egzystencji, jakąś refleksję metafizyczną, włącznie z eklezjastyczną „marnością nad marnościami”. Dla umysłów krytycznych refleksja mogłaby być okraszona przekleństwem polskiej bylejakości. Acz w takim dniu nie powinno się rozdrapywać ran, bo do tego służą pozostałe 364 dni w roku.

Jednak partia rządząca PiS co roku urządza swój jarmark bohaterszczyzny Lecha Kaczyńskiego, którego czyni główną postacią partyjnych jasełek. Ogłaszane są coroczne wyniki konkursu nowej teorii spiskowej, czyli „dojścia do prawdy o zamachu smoleńskim”.

Można z tej rocznicy skręcić całkiem zgrabną groteskę, opowieść dokumentalną, uczestnicząc aktywnie w rytuałach pisowskich, albo groteskę czysto artystyczną – siedem lat to wystarczający szmat czasu, aby nabrać dystansu do tej tragedii. Przecież o katastrofie smoleńskiej i kręceniu mitu smoleńskiego tak naprawdę nie ma żadnego dzieła, bo do takich nie zaliczam zakalców artystycznych, więc na takie dzieło już czas.
Obserwuję ten dzień – 10 kwietnia 2017 roku – bardzo wybiórczo, opatrzył mi się czarny humor, odnotuję parę spraw i je skomentuję kilkoma słowy.

Mamy nową teorię zamachową, która będzie obowiązywała przez rok wśród wyznawców ludu smoleńskiego aż do następnej rocznicy. Zawinili rosyjscy kontrolerzy lotu na lotnisku Siewiernyj (o czym wiemy od czasu publikacji raportu rządowego Jerzego Millera) i powracamy do teorii wybuchu. Tym razem nazywa się go eksplozją ładunku termobarycznego (cokolwiek on znaczy). Przeprowadzono nawet kosztowne eksperymenty, których wartość naukowa zdaje się taka, jak ekspertów Macierewicza, którzy nie są ekspertami w żadnej z dziedziny katastrof lotniczych.

Maciej Lasek nazwał te teorie rodem z tandetnych filmów klasy C. To, że to nie trzyma się kupy, bo o rozumie nie warto wspominać, świadczy brak związku z danymi z rejestratorów Tupolewa, tj. czarnych skrzynek. Po prostu coś sobie założyli i następnie za grube pieniądze doszli do końcowego wniosku dowodowego: „co było do udowodnienia” – zamach.

Dla mnie jest to groteskowe, ale takie nie musi być w działaniach międzynarodowych, bo za tym musi iść oskarżenie rządu rosyjskiego, gdyż kontrolerzy wykonywali zlecone im zadanie. Acz z tym ładunkiem termobarycznym może być tak, że został zainstalowany przez polskich pirotechników albo wniesiony przez jakiegoś uczestnika lotu.

W Kancelarii Premiera została odsłonięta tablica poświęcona trzem postaciom, które zginęły pod Smoleńskiem, Lechowi Kaczyńskiemu, Przemysławowi Gosiewskiemu i Zbigniewowi Wassermannowi. Dlaczego jednak poinformowano, iż „upamiętniono 96 ofiar”? Wytłumaczenie jest jedno, mianowicie jest to logiczny dalszy ciąg słynnego 1:27, tym razem – 3:96.

Antoni Macierewicz z kolei popisał się innowacyjnie w swoim stylu. Odsłonił na powietrzu popiersie Lecha Kaczyńskiego przed budynkiem Dowództwa Garnizonu Warszawa, po czym został ów biust przeniesiony do środka. W myśl groteskowej formuły należy postawić pytanie: czy popiersie miało zobaczyć świat zewnętrzny, czy świat miał zobaczyć popiersie brata Jarosława Kaczyńskiego?

Gdy to piszę święto pisowskie, trwa w najlepsze, ledwie trawię ten funeralny szajs. Polska za sprawą PiS stała się żałosnym krajem, na skraju śmieszności.

Kleofas Wieniawa pisze o tablicy pamiątkowej w Kancelarii Premiera.

Mickiewicz po śmierci jest tak samo wielki, jak przed śmiercią, acz należy pamiętać, iż w pierwszym roku po publikacji „Pana Tadeusza” patrioci-czytelnicy kupili 15 egzemplarzy tego genialnego dzieła.

Patrioci przed śmiercią i po śmierci byli analfabetami patriotyzmu, zaś gdyby w czasach Mickiewicza istniały kije bejsbolowe użyliby w obronie swego analfabetyzmu.

Przed śmiercią Przemysław Gowskiewski był małym człowieczkiem, który tylko mógł powodować salwy śmiechu, gdyby ktoś chciał mu się dłużej przyglkądać i miał – jak pisał kolejny wielki poeta Zbigniew Herbert – zastosować do niego kategorię „Potęgi smaku”.

Po śmierci zaś stał się cennym dla obydwóch żon na kilka milion odszkodowania dla każdej.

O zmarłych mówi/pisze się tylko dobrze w dniu pogrzebu i w ciągu kilku dni żałoby, bo potem zmarli powracają do swoich rozmiarów.

Małym politykiem – co widać po pismach pośmiertnych, a tych brak – był Lech Kaczyński, choć jego „zasługą” jest katastrofa smoleńska z powodu, iż był dysponentem lotu Tu154M 10 kwietnia 2010 roku do Smoleńska.

W Kancelarii Premiera została odsłonięta tablica pamiątkowa, którą poświęcono trzem postaciom Kaczyńskiemu, Gosiewskiemu i Zbigniewowi Wassermannowi.

Dlaczego brak innych nazwisk, a wszystkich ofiar było 96, choć byłych ministrów i wiceministrów mniej? A kto za ileś lat będzie pamiętał Beatę Szydło, wyjątkową premier rządu po 1989 roku i to bynajmniej jej wyjątkowość nie wypływa z jakichś zasług.

3 mazwiska na tej tablicy w Kancelarii Premiera – co udało mi się dostrzec: kicz artystyczny – to w stosunku do ofiar, jak 3:96.

Swoista powtórka 1:27. Żałosne towarzystwo, najbardziej groteskowe w historii Polski, nawet przebijające w tym komuchów. PRL PiS.

Tomasz Lis ma rację.

>>>

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s