Archiwum dla Grudzień, 2017

NAJPIĘKNIEJSZE ŻYCZENIA DLA WSZYSTKICH POLAKÓW. Dołączamy całym sercem. Przekazujcie je dalej, niech nadzieja dotrze do wszystkich!

Igor Brejdygant przedstawia swoją kolejną rozmówkę na koduj24.pl.

Rozmówka polsko-polska między dziadkiem a wnuczkiem na Święta Bożego Narodzenia anno domini 2045

Osoby:

Dziadek – schetany życiem, 60-letni staruszek
Wnuczek – pełen nadziei, wygłodzony troszkę chłopiec, lat osiem

Miejsce: Polska, która powróciła na łono słowiańszczyzny wschodniej.

– Dziadku? – wnuczek siedzi na kolanach u dziadka, przed nimi na stole jedna pomarańczka, którą dziadkowi udało się wystać w kolejce po cokolwiek, w tle telewizor, a w nim przemawia smutny pan. – A dlaczego my obchodzimy święta kiedy indziej niż ci państwo na filmie?

– Bo tamci państwo obchodzą w Europie, a my nie jesteśmy w Europie – dziadek zaczyna obierać pomarańczkę, na którą ma ogromną ochotę, ale którą zaraz odda wnuczkowi.

– A opowiesz mi, jak kiedyś byliśmy w Europie, dziadku?

– Znowu? Przecież opowiadałem Ci ostatnio.

– Ale to moja ulubiona bajka, dziadku – malec nalega.

– No dobra – dziadek daje się przekonać, bo bardzo lubi tak naprawdę opowiadać tę bajkę; wspomnienia – to wszystko, co mu zostało. – Kiedy miałem tyle lat, co ty teraz, Polsce udało się wyzwolić z jarzma Rosji i wyjść do świata, to było w 89 roku, wielki czas dla kraju – dziadek zapada się w odmętach pamięci, na jego twarzy pojawia się delikatny uśmiech.

– Dziadku, a co to jest jarzmo?

– Jarzmo to takie coś, co zakłada się koniom, żeby można było prowadzić je tam, gdzie się chce.

– Biedne konie. A teraz też jesteśmy pod jarzmem Rosji?

– Tak, ale nigdzie i nikomu nie wolno Ci tego głośno powiedzieć. Rosja to nasz największy przyjaciel, któremu zawdzięczamy to, że mamy tę jedną pomarańczkę.

– Wiem dziadku, nic nikomu nie powiem. I co było dalej?

– Dalej przez dwadzieścia sześć lat Polska kwitła, szła do przodu, była już coraz bliżej tych krajów, w których wszyscy mają tyle pomarańczy, ile dusza zapragnie.

– Nie wierzę, że są takie kraje.

– Są, wszystkie te, w których święta obchodzi się wcześniej, a dzień zwycięstwa później.

– I co jeszcze było, dziadku? Co jeszcze?

– I można było w szkole mówić, co się chce o Rosji i o wszystkim.

– Na pewno tak nie było, nigdy – wnuczek trochę się rozsierdził. – Miałeś mi opowiadać prawdziwą bajkę, a nie zmyśloną.

– Ale co poradzę, skoro tak było i były gazety, które pisały, co chciały i o kim chciały oczywiście, jeśli nie kłamały. I mogliśmy jeździć tam, gdzie są pomarańcze, kiedy tylko mieliśmy ochotę.

– Czyli gdzie, do babci Janki?

– Babcia Janka nie ma zawsze pomarańczy, ale wtedy miała.

– Czyli dokąd po te pomarańcze?

– Do wszystkich tych krajów, które teraz znasz tylko z mapy, mogliśmy jeździć, gdzie chcieliśmy i kiedy chcieliśmy. Po prostu szło się na lotnisko i… Ech, co Ci będę mówił.

– I tak Ci nie wierzę w to jeżdżenie, zmyślasz.

– Może.

– No właśnie i co jeszcze było dziadku, co jeszcze?

– No i wszyscy mieli takie kolorowe ubrania i w ogóle dużo było wtedy kolorów. Nawet zimą, jak nachodziła szaruga, to świat był kolorowy, przyjeżdżali do nas wtedy też ludzie o innym kolorze skóry.

– No co ty dziadku, na pewno nie, nikt do nas nie przyjeżdżał, bo my nikogo nie lubimy.

– Oj nie, wtedy nawet zaczęliśmy już trochę lubić innych ludzi. No i były te wszystkie ogromne sklepy, do których chodziliśmy i w których wydawało nam się, że to już tak będzie zawsze pięknie.

– Ogromne sklepy pełne pomarańczy?

– Pomarańczy i w ogóle wszystkiego tego, co teraz widzisz na tych filmach, co to nie możesz mówić w szkole, że je oglądałeś. Nie mówisz, mam nadzieję?

– Pewno, że nie mówię, nikt nie mówi, pomyśleliby, że jestem nienormalny.

– No i można było śpiewać różne piosenki, a nie tylko religijne i o ojczyźnie.

– Czyli o czym śpiewaliście?

– O wszystkim, o czym tylko chcieliśmy. Były zespoły też takie kolorowe i wszędzie były restauracje i było sushi.

– Co to jest sushi?

– Takie japońskie jedzenie z ryżu i surowej ryby.

– Ryż to mamy przecież.

– Mamy – dziadek znów posmutniał.

– A opowiedz mi o tych pudełkach, do których wrzucało się karteczki…

– Karteczki? A tak to były wybory, na które szliśmy, a w każdym razie mogliśmy chodzić i tam wrzucaliśmy karteczki i wtedy zmieniał się rząd, który nam się nie podobał.

– Jak to się zmieniał, przecież rząd jest jeden? – zdziwił się mały. – To na co właściwie miał się zmieniać?

– Na inny, czasem na trochę inny, czasem na zupełnie inny, wszystko zależało od tych karteczek. No i jeszcze, jak ktoś mówił o Tobie coś złego albo coś ci zrobił, to szło się w takie miejsce, w którym pan w długiej sukmanie decydował, czy ten ktoś ma rację, czy może jednak Ty masz rację.

– Teraz zawsze ten ktoś ma rację – zauważył malec.

– No właśnie – dziadek wyglądał jakby w ciągu tej rozmowy posunął się o kolejne kilka lat. – I do pracy szło się takiej albo innej, to Ty decydowałeś, a nie ktoś za ciebie, co masz robić, gdzie i jak.

Przez chwilę siedzieli, mały trawił informację, dziadek trawił wspomnienia.

– I co było potem, co się stało dziadku, że teraz nie ma już tych pomarańczy, że nie mogę jeździć, gdzie chcę i mówić, co chcę w szkole i że nie ma już tych karteczek?

– Tego właśnie nie wiem zbyt dokładnie – dziadek się zamyślił. – Zdaje się, że przyszli jacyś ludzie, którzy wmówili tym, którym się nie podobało, jak jest, że będzie lepiej, okłamali ich i oni uwierzyli i wrzucili te karteczki ostatni raz i wybrali ich, żeby rządzili…

– A potem? – niecierpliwił się wnuczek.

– A potem Ci, dla których kopiemy teraz ten węgiel, budujemy te statki, dla których uczymy się tego języka, co ma inne literki, pomogli tamtym, żeby zostali tu już na zawsze i tylko… – dziadek na chwilę się zaciął.

– I tylko co, dziadku?

– I tylko wciąż nie wiem, dlaczego wtedy im na to pozwoliłem?

– Ty, dziadku?

– Ja i trzydzieści milionów takich ludzi jak ja – dziadek sprawiał wrażenie jakby utknął na dobre. – Dlaczego im pozwoliliśmy, żeby zmarnowali życie naszym wnukom?

„Tak kłamie partia Jarosława Kaczyńskiego. Internauci odkryli przepis na świąteczne Wiadomości TVP”.

Dwa zaległe felietony Waldemara Mystkowskiego.

Wierzymy w opowieści wigilijne

Wierzymy w opowieści wigilijne, bo wierzymy w dobro. W wypadku Polaków tym dobrem jest demokracja, jest wiara w prawo i sprawiedliwość, które niestety okazują się towarem deficytowym w naszym kraju.

Wierzymy, że Ebenezer Scrooge z Nowogrodzkiej zostanie nawiedzony przez ducha Jakuba Marleya, a ten namiesza w jego sumieniu, iż dobro stanie się dobrem, a nie: „nikt nam nie powie, że dobro jest dobre…”.

Duchem Marleya dla Scrooge’a mógłby być duch jego brata. Podobnie możemy wierzyć, że w noc wigilijną, w noc przesilenia, zwierzęta zaczną mówić ludzkim głosem. Szczególnie zwierzęta z „Folwarku…” pana Scrooge’a.

A gdy będziemy łamać i dzielić opłatkiem, to „połamiemy się, połamiemy”? To „podzielimy się, podzielimy”? Wszak nasza narodowa specjalność: dzielić i łamać, łamać i dzielić.

Potrzeba nam wiary w nas, w siebie, przede wszystkim potrzeba nam więcej dialogu z podzielonymi i połamanymi, z tego dialogu ma szansę powstać prawda o nas.

W internecie znalazłem wiersz (jestem niejako o niego zazdrosny) Marcina Świetlickiego, który podał dziennikarz „Rzeczpospolitej” Jacek Nizinkiewicz, opatrując komentarzem: „Idealny na dzisiaj”.

Marcin Świetlicki – Nikt w nas

„Nikt w nas nie wierzy, jesteśmy widmami w ich kraju, jesteśmy niejasnymi sylwetkami widzianymi kątem oka, w mrocznych przejściach. Natomiast my wierzymy we wszystko, w każdą ideę, wierzymy nawet w życzenia wigilijne pary prezydenckiej. To rodzaj zabawnego hazardu.”

Wiary nam jednak nikt nie odbierze. I tego się trzymajmy w święta.

Rozumienie katolicyzmu według

Przedświąteczne impresje o sepsie i perle

Dwie przedświąteczne impresje. Eurodeputowana PO Julia Pitera w internetowym programie  #RZECZoPOLITYCE dopatrzyła się niespójności przekazu polityków PiS, nazywając narzucany przez nich „postępowy” ustrój – „kroczącym autorytaryzmem”. Mianowicie kolesie Kaczyńskiego zmierzają na wschodnią stronę. Z Zachodu na Wschód.

Oczywiście, że polityka PiS musi tam wylądować, nie tylko z powodu geopolityki. Będziemy odrzuceni z organizmu UE po przeszczepie cywilizacyjnym w 2004 roku, gdy zostaliśmy jej członkami. Proces odrzucenia to uruchomienie po raz pierwszy w historii artykułu 7 Traktatu UE.

Infekcja objęła trzy filary demokracji, można nazwać to sepsą, która dotknęła całą Polskę. Jeszcze stara się ratować kraj społeczeństwo obywatelskie, ale już jest zmęczone i nieskuteczne, jak lekarze rezydenci, którzy w 30. godzinie dyżuru muszą dokonać skomplikowanej operacji.

Znajdujemy się w tym momencie historii. Julia Pitera przypomina wizytę marszałka Senatu Stanisława Karczewskiego na Białorusi, który wrócił z niej zachwycony, nazywając tamtejszego satrapę „ciepłym człowiekiem”. A Łukaszenka swoją władzę przekaże synowi.

I w tej beczce dziegciu Pitera znajduje łyżkę miodu. Otóż Kaczyński nie ma dzieci, nie ma syna, więc nie ma komu przekazać władzy nad satrapią, którą zakłada. Jest w tym względzie jałowy, jak to nazywa jego posłanka Krystyna Pawłowicz.

Druga impresja dotyczy Klementyny Suchanow, autorki znakomitej dwutomowej biografii Gombrowicza. Suchanow opisuje na FB, jak naszli ją „byczkowi” z CBA, których zwierzchnicy (błaszczakopodobni) doznali jakichś asocjacji „intelektualnych”. Powiązali jej akcję rzucania jajami („jajogate”) w limuzyny polityków PiS z podpaleniem biura poselskiego Beaty Kempy.

To trzeba mieć źle funkcjonujące neurony, aby powiązać jaja z piromanią. Dla mnie szokującym jest, iż ktoś taki jak Klementyna Suchanow może być powiązany z takim Kononowiczem w spódnicy, jakim jest Kempa. To zresztą pokazuje, jak Polska za obecnej władzy nisko upadła.

Spostrzeżenie prof. Małgorzaty Gersdorf jest nadzwyczaj celne: PiS to okupant. Jak pisał Norwid, jak napisano w Ewangelii Mateusza o rzucaniu pereł przed wieprze, jak ciągnął tę samą metaforę Andrzejewski w „Popiele i diamencie”, ciągle używamy najlepszych spośród nas przeciw zaprzańcom. Klementyna Suchanow jest perłą, jest na szczęście diamentem.

Zaś PiS to beczka dziegciu, sepsa, która paraliżuje Polskę. Aby kraj ratować, musi nam się więcej chcieć!

Reklamy

TO DOPIERO POCZĄTEK PODWYŻEK. „Dobra zmiana” potrzebuje pieniędzy. Wciąż więcej. Wysokie pensje, milionowe premie… wybraliście Polacy to płaczcie i płaćcie.

Tamara Olszewska pisze o świętach.

…Zaproście nas do stołu

Cieszmy się z bycia razem w ten najwspanialszy czas…

Przed nami Święta Bożego Narodzenia. Najpiękniejsze, najbardziej rodzinne, przeżywane najmocniej i najgłębiej. Uwielbiam ten czas, gdy w całym domu unosi się zapach grzybów, ciast i innych dobroci wszelakich. Choinka pięknie przystrojona, wspólne oczekiwanie na pierwszą gwiazdkę, dzielenie się opłatkiem… i moi najbliżsi.

Na początku grudnia poprosiłam znajomych na Facebooku o wskazanie osoby, którą zaprosiliby do siebie na Wigilię. No i się zadziało. Odpowiedziało mi 250 osób i w ten sposób powstała lista najchętniej widzianych gości. Zapraszam.

Robert Biedroń jest naszym numerem jeden. To z nim najwięcej osób spędziłoby wieczór wigilijny. Dlaczego właśnie on? Jedna z moich znajomych tak uzasadniła ten wybór: – „Na pewno byłby wspaniałym gościem. Ma w sobie skromność, ale i spokojne osadzenie w sobie i naturalną obecność. Jest czarujący, ale nie w powierzchowny sposób, tylko w połączeniu z inteligencją i trzeźwością spojrzenia. No i – gwarantowane, nie byłoby kłótni na tematy polityczne w naszym gronie!”. Ileż miłych słów o nim powiedziano. O jego kulturze, otwartym umyśle, cieple. Jestem ciekawa, co by powiedział, gdyby dotarła do niego wiadomość, że jest najbardziej pożądanym gościem dla tak wielu osób.

Nikogo nie powinno dziwić, że i Jarosław Kaczyński znalazł się na naszej liście. Tak, znaleźli się w gronie moich znajomych chętni na spędzenie z nim czasu przy świątecznym stole, choć z różnych pobudek. Ktoś, licząc na dobre skutki zbłąkanego grzybka trującego. Ktoś chciałby wykorzystać takie spotkanie, by zadać mu wiele niewygodnych pytań, a Beata Maria chciałaby po prostu „dowiedzieć się, czy faktycznie stał się antydemokratą, czy też chodzi mu o zwykłą zemstę na swoich przeciwnikach politycznych i pozamykanie ich w więzieniach”. Bogna się nieco rozmarzyła: – „W swojej naiwnej wierze w magię świąt, miałabym nadzieję na odrobinę wzajemnego zrozumienia i poszerzenia horyzontów”. Pięknie swój wybór uzasadniła Elżbieta – „Może nie byłoby wesoło, ale mam nadzieję, że nabrałby pokory i zobaczył… jak można żyć bez nienawiści, buty, pychy i takimi tam zwykłymi ludzkich odruchami”. Agata chciałaby, by: – „Może zobaczył, jak ludzie potrafią cieszyć się ze wspólnego obcowania? Jak tak pięknie darzą się wzajemnym szacunkiem i miłością? Może poczułby, że zupa wigilijna smakuje niezwykle, bo w gronie życzliwych sobie wszystko nabiera wyjątkowego smaku? Może odkryłby w sobie to fantastyczne uczucie, kiedy najwięcej radości daje prezent zrobiony ręczne przez małe bratanice? I może wreszcie wybaczyłby sam sobie, zamiast obarczać winą innych? Miliony innych…”.

Lech Wałęsa z małżonką. Tak jak powiedziała Basia: – „Gdyby była taka możliwość, chętnie bym zaprosiła do siebie Parę Prezydencką D. L. Wałęsów. Byłaby to okazja do podziękowania za całokształt. Lubię Wałęsów, bardzo Ich szanuję”. Dla wielu, naprawdę wielu osób Wałęsa to wartość sama w sobie. Największa, najcenniejsza. Wraca w człowieka wiara, że nie uda się Lecha Wałęsy wymazać z naszej historii, bo ludzie na to nie pozwolą.

Agnieszka Holland. Krzysztof miał przyjemność „ją poznać. Jest mądra, bezpośrednia i skromna. To nie zawsze idzie w parze. A do tego robi od czasu do czasu znakomite filmy (Pokot, W ciemnościach, Gorączka)”, z kolei Ewa dorzuciła do pani Agnieszki jeszcze Olgę Tokarczuk i uznała, że mając takich gości „właściwie z okazji takiej uczty intelektualnej i emocjonalnej to… już bym chyba nie musiała nic gotować. Nawet na Wigilię”. To trochę pójście na łatwiznę, ale świetnie Ewę rozumiem. Towarzystwo Agnieszki Holland i Olgi Tokarczuk nade wszystko. Pięknie uzasadniła swój wybór Krystyna: – „Ugoszczona wcześniej Pani Agnieszka w fotelu, a ja zasłuchana… Prawdziwe Święto dla duszy”, a Marcin powiedział: – „To prawdziwa patriotka w rozumieniu uniwersaliów – nie stroni od trudnych tematów, jawnie nazywa obecny stan rzeczy jako dyktaturę!”.

Posłanka Kamila Gasiuk-Pihowicz to kolejna osoba z naszej listy. – „Mądra, choć emocjonalna, inteligentna, dziewczyna z charakterem. Moim zdaniem to człowiek, któremu bardzo zależy na Polsce”. W pełni się zgadzam ze zdaniem Krystyny. Dodajmy do tego waleczność, determinację, konsekwencję w działaniu. Rzeczywiście, nasza „Myszka”, bo tak o niej mówią, cieszy się wielkim szacunkiem i sympatią. Jedno jest pewne. Wniosłaby mnóstwo świeżości i kolorów i zapewne ten wieczór w jej towarzystwie trwałby i trwał…

Ksiądz Adam Boniecki. Jakże pięknie uzasadniła swój wybór Jagoda: „(chociaż z obecnym Kościołem nie jest mi po drodze). Inteligencja, duża wiedza i poczucie humoru… Byłby to bardzo przyjemny wieczór, prawdziwie wigilijny… Miałabym też dużo pytań, które mnie nurtują, a poza tym wigilia, czyli święto kościelne… Trzy w jednym… WIARA, NADZIEJA i MIŁOŚĆ”. Jedna z moich znajomych chciałaby, by ks. Boniecki wytłumaczył jej katoliczce, co mogłaby zrobić, by w obecnym czasie przestać wątpić. Dla Marii ks. Boniecki jest największym autorytetem, bardzo mądrym i dobrym człowiekiem. Małgorzata wykorzystałaby takie spotkanie przy wigilijnym stole, aby „mu osobiście podziękować za świadectwo wiary, wierność wyznawanym wartościom i powiedzieć mu, że w moim domu zawsze ma i będzie miał głos”.

Na liście nie mogło zabraknąć Donalda Tuska. Sympatyczny, mądry, bardzo dowcipny, z dużym dystansem do samego siebie, skromny. Wielu z moich rozmówców uważa go za jednego z najwybitniejszych Polaków XX wieku. Agata nie ukrywa, że wykorzystałaby sytuację, żeby „dowiedzieć się, dlaczego opozycja jest taka głupia, jak nas widzą w Europie oraz czy zamierza kandydować na prezydenta RP”.

Iwona zaprosiłaby Andrzeja Dudę. – „Zapytałabym go przy wigilijnym stole, dlaczego będąc tak gorliwym katolikiem kłamał i nadal kłamie, decyduje się na łamanie prawa i przyklepuje te wszystkie ewidentnie niekonstytucyjne ustawy. Zapytałabym, dlaczego zdecydował się na start w wyborach prezydenckich i dlaczego tak poddał się woli Kaczyńskiego. Zapytałabym go, co zamierza. Co oznacza ten niby opór względem PiS, jaki ma w tym cel”.

Nie jestem w stanie przedstawić wszystkich gości, których chcielibyśmy zaprosić do siebie, przełamać się z nimi opłatkiem, porozmawiać. Krystyna Janda, Adam Michnik, Jerzy Stuhr, Artur Andrus, Borys Budka, Ewa Łętowska, Tomasz Sianecki, Jacek Jaśkowiak, Marek Kondrat, Jurek Owsiak. Nawet Krystynę Pawłowicz niektórzy chętnie by u siebie gościli, choć z mało chwalebnych pobudek, dlatego je przemilczę.

Kogo ja chciałabym gościć u siebie w tym, tak ważnym dla mnie, dniu? Kogoś, kto przez całe lata był dla mnie wielkim autorytetem, wzorem do naśladowania. Jego kultura, takt, inteligencja, piękna polszczyzna i system wartości stanowiły dla mnie największą motywację, by rozwijać się, iść w tym samym kierunku. Mistrz Riposty, Mistrz Pióra, Mistrz Etyki dziennikarskiej, prawdziwa „perła”. Tak Panie Grzegorzu Miecugow, to właśnie Pan byłby moim najcenniejszym, najbardziej pożądanym gościem. Zajmuje Pan w moim sercu bardzo ważne miejsce. Tak samo ważne jak ci, których kochałam, a już ich ze mną nie ma. To do Pana i moich najbliższych, którzy są „po drugiej stronie lustra”, podzielę się opłatkiem słowami najpiękniejszej kolędy autorstwa Szymona Muchy i Zbigniewa Preisnera:

„A nadzieja znów wstąpi w nas,
Nieobecnych pojawią się cienie.
Uwierzyli kolejny raz,
W jeszcze jedno Boże Narodzenie.
I choć przygasł świąteczny gwar,
Bo zabrakło znów czyjegoś głosu.
Przyjdź tu do nas i z nami trwaj,
Wbrew tak zwanej ironii losu”.

Moi Drodzy, wszystkim Wam składam życzenia pięknych, wspaniałych Świąt Bożego Narodzenia. Życzę Wam, by wszystkie waśnie polityczne pozostały za drzwiami, a my byśmy przypomnieli sobie, że jeszcze nie tak dawno potrafiliśmy się do siebie uśmiechać, spędzać ze sobą czas, cenić i szanować. Niech będą to prawdziwie magiczne Święta, pełne miłości, przyjaźni. Cieszmy się z bycia razem w ten najwspanialszy czas…

SKORO JUŻ RAZ BYŁO 1:27, NIECH PiS NIE WIERZY, ŻE TO SIĘ NIE POWTÓRZY

Waldemar Mystkowski pisze o tyranii PiS.

Co zrobić z tyranią głupców i kłamców?

Ustawy sądownicze zdemolowały jeden z trzech filarów demokracji. To zamach na struktury państwa prawnego i okazało się, że nie trzeba uciekać się do fizycznej przemocy. Nie dokonano tego za pomocą puczu, nie użyto sił militarnych ani paramilitarnych, bądź policyjnych, wystarczyło uchwalenie ustaw niekonstytucyjnych. Wybitny filozof i profesor prawa Gustav Radbruch nazwał to niegdyś „ustawowym bezprawiem”.

Prof. Małgorzata Gersdorf, I Prezes Sądu Najwyższego w oświadczeniu opublikowanym na stronach Sądu Najwyższego powołała się na tę wybitność z okresu republiki weimarskiej, po której do władzy w Niemczech doszli faszyści.

Prof. Gersdorf partię rządzącą PiS, która owe bezprawie zaprowadza, nazwała po prostu „okupantem”. Zatrzymajmy się jeszcze przy Radbruchu. To on dla prawników sformułował „nieposłuszeństwo obywatelskie”, które w prawie nazywa się „formułą Radbrucha”, mianowicie jeżeli prawo tak jak przez PiS stanowione (lex) jest sprzeczne z prawem naturalnym (ius),  to można  i powinno być w procesie stosowania prawa traktowane tak, jakby w ogóle nie obowiązywało.

Jeszcze jedna uwaga historyczna. Mianowicie formuła Radbrucha znalazła zastosowanie w najsłynniejszych w historii orzeczeniach Trybunału Norymberskiego w stosunku do zbrodniarzy hitlerowskich.

Zatem kontekst oświadczenia Gersdorf jest jasny i my, społeczeństwo polskie, możemy obawiać się najgorszego, bo zmierzamy do formy ustroju dyktatorskiego, które dla różnych narodów przyniosły same nieszczęścia.

Inny namacalnym – intelektualnie – przykładem dążenia do despotii jest ustawa o ordynacji wyborczej, która po kosmetycznych i pijarowskich poprawkach w Senacie wraca do Sejmu, a potem po parafę na biurko naszego politycznego Długopisa. Ordynacja wyborcza jest tak skonstruowana, iż w każdym momencie jej stosowania pozwala na możliwość fałszowania wyników wyborów, a nawet gdy nadzorcy – a będą to organa pod kontrolą PiS – zostaną złapani, to ostatnia instancja – sądy (też pod ich kontrolą) orzekną, kto ma rację: oszust czy oszukany.

Oszust nigdy dobrowolnie nie przyzna się do oszustwa. Dlatego tak a nie inaczej, kilka dni temu w TVN24 wypowiedział się o władzy PiS i postulowanej dla nich przyszłości jeden z nielicznych autorytetów, jacy nam zostali – prof. Marcin Król.

Prof. Król formę rządzenia Kaczyńskiego i jego spółki nazwał „tyranią głupców i kłamców”. Pobrzmiewa w tym określeniu echo Kisiela o Gomułce i spółce: „dyktatura ciemniaków”.

Ale to postulat Króla jest ciekawy i inspirujący: – „Ten rząd trzeba będzie po prostu przepędzić”. Hm, prawda? Co pod tym rozumieć? Warto o tym dyskutować, ba! – najwyższy czas rozpocząć debatę w społeczeństwie obywatelskim, debatę jednak bez oszołomów. Król w swojej wypowiedzi zastosował cudowną formułę dialektyczną, mianowicie zastrzegł się, że nie są to nawoływania do przemocy, a jedynie jego przewidywania. Więc powtórzę i podkreślę: co to znaczy przepędzić i jak, aby wróciła w Polsce normalność, aby prawo było prawem (ius)?

Aleksander Kwaśniewski używa podobnego języka dialektyki w wywiadzie dla portalu wiadomo.co: – „Polacy wcześniej zmienią rząd niż zdecydują się na Polexit”. Nie chcę teraz wgłębiać się w sens tej wypowiedzi, acz warto zwrócić uwagę na „zmienią rząd”. No i ten Polexit – dla większości, która jest krytyczna w stosunku do „głupców i kłamców”, staje się coraz bardziej oczywisty.

Prof. UJ, dr hab. Włodzimierz Wróbel do studentów prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Śmieszne? Nie. Tragiczne!!! dokładnie 10 lat temu znieśliśmy granice między nami a Europą.

Daniel Passent pisze o podpisaniu ustaw sądowniczych przez Dudę.

„Prezydent Andrzej Duda postąpił lękliwie” – tak Daniel Passent ocenia decyzję o podpisaniu ustaw o SN i KRS. Prezydent ogłosił swoją decyzję zaledwie kilka godzin po decyzji KE, ws. uruchomienia wobec polskich władz art. 7.

Zdaniem Daniela Passenta, Andrzej Duda postąpił „lękliwie”. Choć przecież w lipcu, wetując pierwszą nowelizację przepisów o SN i KRS, pokazał, że potrafi postępować odważnie. I wbrew oczekiwaniom PiS.

W oczach Prawa i Sprawiedliwości teraz naprawił swój błąd. Według mnie popełnił życiowy błąd. Bo w życiu człowieka jest tak, że nieraz jeden uczynek lub jego zaniechanie stygmatyzuje go nieodwracalnie.Sytuacja wewnętrzna i międzynarodowa Polski wyraźnie się dziś pogorszyła. Odrabianie szkód potrwa latami. Jedyna pociecha: nie trzeba ustalać sprawców” – ocenił na blogu publicysta „Polityki” i gospodarz audycji „Salon – Goście Passenta” w Radiu TOK FM.

Waldemar Mystkowski pisze o „mecenacie” Rydzyka.

Mecenas Rydzyk i jego dzieło sykstyńskie

Ojciec dyrektor przymierza się do sprowadzenia budzącej wielkie kontrowersje rzeźby „Rzeź Wołyńska”.

Ojciec Tadeusz Rydzyk kroczy drogą wielkich mecenasów sztuki, jaką jego klasa polityczna wydała. Papież Juliusz II zamówił u Michała Anioła malunek na sklepieniu Kaplicy Sykstyńskiej i powstało arcydzieło, które cieszy oczy i dusze wiernych, niewiernych, a nawet ateistów.

Choć zaraz po pontyfikacie Juliusza II wykluła się w łonie Kościoła katolickiego reformacja, a Marcin Luter oparł swoje tezy na obnażeniu symonii (przekupstwie) kleru, to jednak katolicy tego nie chcą pamiętać, lecz dzieło Michała Anioła owszem. Jeżeli nie wiedzą, dzięki komu kardynałowie wpatrują się w sklepienie podczas konklawe, aby Najwyższy zesłał im natchnienie do właściwego wyboru następcy Piotra, to znają poszczególne sceny fresku, jak choćby ten, gdy stworzony przez Boga Adam wymyka mu się z rąk i staje wolnym człowiekiem.

Poprzednikom Rydzyka było łatwiej. Obowiązywała na bożym katolickim świecie dziesięcina, więc mogli uszczęśliwiać ludzkość zamawianiem arcydzieł u artystów. I szczodrze płacili. Ojciec dyrektor co prawda pobiera od rządu PiS dotacje, ale nie można ich nazwać dziesięciną, a jakąś tysięciną, czy też jeszcze mniejszym ułamkiem budżetu. Co to za dziesięcina, która w tej chwili wynosi 85,5 mln zł (wg licznika dlugwdziecznosci.pl, który zainstalował szef klubu PO Sławomir Neumann). Te miliony to tyle, co kot napłakał, to kropla w morzu potrzeb Rydzyka.

Nie znamy wielkości dziesięciny, która spływa na konto Rydzyka, a którego numer zwykle podaje, gdy występuje w swoich mediach. Czy to jest symonia, czy też nie, nie mnie decydować, acz pojawiają się Lutrowie, jak ks. Lemański, czy też ks. Boniecki – są jednak skutecznie uciszani przez zwierzchność.

Jaka więc dziesięcina, tacy Michałowie Aniołowie, takie arcydzieła sykstyńskie. Nie są zamawiane, a są po prostu sprowadzane, bo ktoś ich nie chce, bo budzą kontrowersje. Ojciec dyrektor przymierza się do sprowadzenia rzeźby „Rzeź Wołyńska”, która miałaby stanąć w jego „Parku Pamięci Narodowej”.

Michał Anioł nazywa się Andrzej Pityński i został już opłacony przez Stowarzyszenie Weteranów Armii Polskiej w Ameryce. Tadeusz Rydzyk więc byłby mecenasem za friko, czyli inni zapłacili, on bierze. Rzeźba to istny mega monument. Ma kształt 14-metrowego orła z wyciętym krzyżem, „w którym znajduje się nabite na trójząb dziecko” – opisują na portalu Onet. W monument wkomponowana jest także rodzina w płomieniach – ojciec, matka i trójka dzieci.

Nawet prawicowy publicysta ze „strefy wolnego słowa” Wojciech Mucha oburza się na „arcydzieło”, pisze: – „Nekropornograficzny pomnik Ofiar ludobójstwa wołyńskiego to obraza dla Ofiar, pamięci i estetyki. To dowód na to, że część polskiej prawicy jest upośledzona intelektualnie i nieodwracalnie zaczadzona”.

Ależ ta recenzja nie odbiega zanadto od emocji mecenasa Rydzyka na żołdzie, pardon: na dziesięcinie płaconej przez władze PiS. Wszak jego ulubionym słowem określającym inaczej myślących jest: lewactwo. Monument nienawiści do narodu ukraińskiego wpisywałby się w emploi ojca duchowego PiS, guru Mateusza Morawieckiego, który u niego sformułował swój cel polityczny: rechrystianizacja Europy.

PRAWDA, ŻE WAŻNIEJSZE SĄ ŚWIĘTA? Miał rację Kaczyński, co tam Unia…

PiS zlekceważył UE. Zniszczył trójpodział władzy. Po raz pierwszy w historii UE uruchomiła procedurę art. 7, która kończy się sankcjami dla kraju łamiącego demokrację. Zasady, które zostały jasno określone i podpisane przez wszystkie kraje Unii. TO DZIEŃ WSTYDU PRZED CAŁĄ EUROPĄ!

POLACY WAM TEGO NIE ZAPOMNĄ

„Strażnik Konstytucji RP nie zawiódł… Prezesa”

Decyzja Andrzeja Dudy o podpisaniu ustaw o SN i KRS wywołała lawinę komentarzy w mediach społecznościowych. Dziennikarze oczywiście też się do niej odnoszą.

Dominika Długosz z Polsatu przypomina: – „O niekonstytucyjności przyjętych rozwiązań mówili kolejno: wiceminister sprawiedliwości, Biuro Legislacyjne Sejmu, posłowie Prawa i Sprawiedliwości, Biuro Legislacyjne Senatu. Dla pamięci”. Dodała, że wiceminister sprawiedliwości Marcin Warchoł mówił, że ustawy są w 80 proc. zbudowane na zawetowanych w lipcu przez Dudę rozwiązaniach. A dzisiaj – przypomnijmy – prezydent twierdzi, że są w nich „istotne różnice”.

Duda powoływał się także na przykład USA, gdzie sędziów wybiera prezydent. Różnice między Polską a Stanami Zjednoczonymi wypunktował Bartosz Węglarczyk, długoletni korespondent polskich mediów właśnie w USA. – „System amerykański powoduje, że sędziowie SN USA myślą tylko o tym, jak będzie ich postrzegać historia. System, który właśnie zatwierdził PAD spowoduje, że sędziowie SN w Polsce będą myśleć tylko o tym, jak postrzega ich partia rządząca” – napisał Węglarczyk.

Na zbieżność w podjęciu przez Dudę decyzji o podpisaniu ustaw o SN i KRS z wdrożeniem procedury KE przeciw Polsce zwróciła uwagę Katarzyna Kolenda-Zaleska z TVN. – „Akurat dziś ten podpis? To jakaś demonstracja wobec Unii? Źle się to skończy” – stwierdziła. – „Ogłoszenie decyzji o podpisaniu tych nieszczęsnych ustaw w dniu, kiedy KE uruchomiła art. 7 to w języku dyplomacji soczyste „fuck you”. Do takiego wistu trzeba mieć albo bardzo mocne karty, albo zero oleju we łbie” – skomentował z kolei Dariusz Ćwiklak z „Newsweeka”.

– „Decyzja Andrzeja Dudy, by akurat dziś ogłosić decyzję o podpisaniu ustaw sądowych to znak, ze PiS będzie grać z UE na ostro. Za decyzją stoją ci sami geniusze, którzy forsowali Jacka Saryusz-Wolskiego na przewodniczącego Rady Europejskiej. Można śmiało założyć, że skończy się tak samo”– napisał Bartosz Wieliński z „Gazety Wyborczej”.

Celnie podsumował dzisiejszą decyzję Dudy Jacek Nizinkiewicz z „Rzeczpospolitej”: – „PAD podpisał ustawy o SN i KRS. Jest trójpak, po podpisanej wcześniej ustawie o sądach powszechnych. Strażnik Konstytucji RP nie zawiódł… Prezesa”.

Europa będzie bronić Polski przed państwem PiS. WINNYCH WSZYSCY ZNAMY.

Waldemar Mystkowski pisze o uruchomieniu artykułu 7 Traktatu Unii Europejskiej wobec Polski.

Czy rząd PiS pozostawi Polskę w oślej ławce UE?

Półtora roku Komisja Europejska (KE) potrzebowała, aby przejąć zdecydowaną inicjatywę w sprawie zapobieżenia destrukcyjnych działań rządu PiS dla demokracji w Polsce i reguł państwa prawa.
Uruchomiony został 7 artykuł Traktatu o Unii Europejskiej (TUE), jednocześnie wydano czwartą rekomendację dla Warszawy, to znaczy stwierdzono, iż istnieje poważne ryzyko naruszenia praworządności w Polsce. Skierowano też pozew do Trybunału Sprawiedliwości UE (TSUE) dotyczący naruszenia prawa wspólnotowego.

Jak należy czytać decyzję Komisji Europejskiej? Władze PiS dostały 3 miesiące na dostosowanie się do 4 rekomendacji KE w sprawie Trybunału Konstytucyjnego i zasad praworządności. Jeżeli państwo polskie – pod władzą PiS z którejś rekomendacji skorzysta – w tym aspekcie zaprzestane zostanie działanie artykułu 7 TUE.

Pozew do Trybunału Sprawiedliwości UE dotyczy procedur sprawdzenia, osądzenia i ukarania Polski rządzonej przez PiS. Procedury mają określać karanie za łamanie zasad dotyczących gwarancji niezawisłości sędziów i niezależności sądów. Czyli wyrok zostanie wydany na dwie ustawy sądownicze – o Sądzie Najwyższym i Krajowej Radzie Sądownictwa – które Duda zdecydował się podpisać teraz, ale także na tę trzecią ustawę sądową podpisaną w lipcu. Ta już działa i Zbigniew Ziobro zwalnia prezesów sądów i zastępuje ich swoimi uległymi nominatami.

Komisja Europejska prześle do Rady Europejskiej (której posiedzeniom przewodniczy Donald Tusk) listę spraw, które destruuja praworządność w Polsce i za które Polska (pod rządem PiS) może być ukarana, a nawet ostatecznie nałożone sankcje.

Przy czym kara jest rozumiana jako odsunięcie od podejmowania decyzji w Radzie Europejskiej, odebranie głosu, a także nałożenie kar pieniężnych, jak to miało miejsce w przypadku Puszczy Białowieskiej. Do tego potrzebna jest zgoda 4/5 głosów, czyli 22 krajów.

Zaś sankcjami mogłoby być pozbawienie Polski dostępu do kasy Wspólnoty, a także odebranie innych przywilejów, włącznie z personalnymi. O tym na razie nie ma mowy.

Na tę poprawę rząd PiS otrzyma 3 miesiące. Czy z tego skorzysta? I tak zostaliśmy posadzeni do oślej ławki, nikt z nami nie chce zawierać żadnych sojuszy wewnątrzunijnych w celu osiągniecia konkretnych korzyści. Zostaliśmy chorym człowiekiem Europy. Podniesienie się z tego upadku potrwa dużo dłużej niż dotychczasowy upadek.

Między innymi z powodu powyższej wiedzy, która została udostępniona dzisiaj szerokiej publiczności w Polsce, czmychnął z ostatniego szczytu Mateusz Morawiecki. I to on będzie oficjalnym głównym negocjatorem z władzami unijnymi.

Oczywiście, Morawiecki to tylko usta prezesa, gdyż Kaczyński w tej chwili ustanawia nam Polskę. Albo pozostaniemy w Unii Europejskiej i dostosujemy się do standardów demokratycznych, zachodnich, albo po cichu będziemy z niej wyprowadzani. Wiele symptomów wskazuje na to, że Polska pisowska salwuje się z Zachodu na Wschód. Uciekając gubi demokrację, społeczeństwo obywatelskie, niezależność sądów.

WYSTARCZYŁY 2 LATA RZĄDÓW PiS I ZAMIAST NA WOJSKO, TRANSFEROWANIE KASY NA INNE CELE…

Smoleńska podkomisja Macierewicza jedną wielką czytelnią

Tak można określić status podkomisji smoleńskiej Antoniego Macierewicza, zapoznawszy się z wygenerowanym przez nią ważnym dokumentem pt. „Metodyka badania katastrofy Tu-154M z 10.04.2010″

Z informacji zamieszczonej na stronie internetowej podkomisji wynika, że dokument powstał jako wypełnienie „zapowiedzi Przewodniczącego dr. Kazimierza Nowaczyka wyrażonej w dniu 7 grudnia br. podczas Sejmowej Komisji Obrony Narodowej”.

Jak podaje „Gazeta Wyborcza,” komisja obrony pytała Nowaczyka o raport podkomisji w sprawie wybuchów na pokładzie tupolewa, przeprowadzone ekspertyzy, czym zajmują się opłacani z budżetu państwa eksperci, tacy jak Frank Taylor, brytyjski badacz katastrof, czy Luis Moreno-Ocampo, były główny prokurator Międzynarodowego Trybunału Karnego.

Niestety „Metodyka” nie odpowiedziała na żadne z tych pytań. Dysponując ogromnymi funduszami, członkowie podkomisji przede wszystkim „zapoznawali się” z dokumentami przygotowanymi przez rządową komisję Millera.

W lipcu 2011 r. pojawił się raport, z którego wynika, że do tragedii w Smoleńsku doszło, bo tupolew leciał za nisko, za szybko zniżał się w gęstej mgle, bez widoczności ziemi, a załoga ignorowała zarówno przepisy, jak i ostrzeżenia systemów alarmowych samolotu. Podważając raport Millera, członkowie komisji Macierewicza uparcie twierdzili, że na pokładzie samolotu doszło do wybuchu lub wybuchów. Nie potrafili jednakże wskazać ani materiału wybuchowego, ani miejsca eksplozji, nie mówiąc o braku jakichkolwiek dowodów na poparcie swoich tez.

Obszerny dokument natomiast wylicza, że podkomisja „zapoznała” się z licznymi  faktami, relacjami, raportami, protokołami, wynikami badań laboratoryjnych,  a w jednym przypadku nawet pozyskała : wyniki badań DNA szczątków medycznych odnalezionych przez archeologów, włączając je do jednolitej bazy danych. Zapoznała się z przebiegiem eksploatacji samolotu od daty produkcji do dnia katastrofy włącznie. Przyznać trzeba – lektura obszerna i bogata…

Jak na tym tle wyglądają zapewnienia Macierewicza o setkach eksperymentów? Agnieszka Kublik w „GW” precyzyjnie wylicza te dokonania cytując:

– „przeprowadzono szereg eksperymentów dla wyjaśnienia okoliczności powstania i zasięgu pożarów na wrakowisku oraz możliwego mechanizmu wysokoenergetycznego niszczenia samolotu”,

– „przeprowadzono symulacje niszczenia skrzydła w kontakcie z drzewem oraz dokonano rekonstrukcji zniszczonego lewego skrzydła na podstawie dokumentacji fotograficznej”,

– „przeprowadzono symulacje niszczenia konstrukcji samolotu w trakcie uderzenia w powierzchnię gruntu oraz dokonano rekonstrukcji samolotu na podstawie dokumentacji fotograficznej szczątków znajdujących się na wrakowisku”,

– „przeprowadzono symulacje komputerowe dla wyjaśnienia okoliczności związanych z wbiciem lewych drzwi centralnych w grunt na głębokość 1m”.

Obecnie komisja informuje, że właśnie „trwają prace nad inwentaryzacją elementów samolotu i jego zawartości, zaś tworzona jest mapa rozkładu szczątków”, „trwają prace nad precyzyjnym określeniem charakteru powstania niewielkich ognisk pożarów”, odległych od miejsca „otwarcia” zbiorników paliwa i przemieszczania się silników. Tym samym nie podzielono przekonania poprzedników, iż słaby wiatr „zwiewał” pożar poza rejon upadku samolotu.

Ponadto członkowie podkomisji pilnie „pracują na opracowaniem profilu ostatniej fazy lotu z wykorzystaniem wszystkich materiałów dostępnych poprzednikom oraz danych geodezyjnych z pomiarów wykonanych na miejscu oraz na bazie nowych zdjęć satelitarnych”.

W istocie po „setkach eksperymentów”, w dokumencie podkomisji nie ma śladu. I nawet trudno się temu dziwić. Maciej Lasek, członek komisji Millera i były szef Państwowej Komisji Badania Wypadków Lotniczych podkreśla, że „nikt z członków podkomisji nigdy nie badał wypadków lotniczych, nie był na miejscu w Smoleńsku i nie badał wraku”. Dodaje, że w podkomisji nie ma ani jednego specjalisty, który kiedykolwiek miał do czynienia z czarnymi skrzynkami.

Lasek zwraca uwagę, że wiosną 2016 r. podkomisja zarzuciła komisji Millera sfałszowanie rejestratorów, czyli tych zapisów, w których teraz odkrywa wybuch, czego prokuratura nie potwierdziła. „Po 22 miesiącach działania i wydaniu blisko 4 mln zł podkomisja nie tylko nie przedstawiła nowych dowodów na inny przebieg wypadku, niż opisany w dotychczasowych raportach, ale podjęła szereg czynności, które nie przybliżają jej do tego celu” – podkreśla Lasek. „Niewątpliwie do takich działań należy dopasowywanie wybuchów do każdego faktu, którego nie rozumieją. Dlatego zresztą jest tak trudno nadążyć za „wędrującymi wybuchami” podkomisji. Gdyby na serio podejść do jej ustaleń, to w tupolewie powinno dojść do co najmniej trzech, a może i większej liczby wybuchów w powietrzu, przy czym do każdego doszłoby w innym miejscu i w wyniku użycia innego materiału wybuchowego” – mówi były szef Państwowej Komisji Badania Wypadków Lotniczych.

Lasek zwraca uwagę, że „podkomisja samodzielnie nie przeprowadziła żadnych badań, a wyniki zleconych Wojskowej Akademii Technicznej badań i obliczeń zmanipulowała tak, aby mogły stanowić potwierdzenie jej tezy o tym, że samolot się nie obraca po utracie jednej trzeciej skrzydła wraz z lotką. Nie jest to pierwsza manipulacja, do której posunęli się członkowie tego gremium”.

KRAKÓW DZIĘKUJE RZĄDOWI PiS ZA CZYSTE POWIETRZE I ZDROWE PŁUCA… wstyd, że wolą napychać kieszenie oligarchy z Torunia!

Waldemar Mystkowski pisze o sankcjach, które mogą być nałożone na Polskę przez Komisję Europejską.

Artykuł 7 Traktatu UE wisi nad Polską jak miecz Damoklesa

PiS doprowadził Polskę do narożnika, nam każą przyjmować ciosy na siebie, sami biorą nogi za pas, jak Morawiecki.

Zachowanie Mateusza Morawieckiego podczas ostatniego szczytu Unii Europejskiej było wcześniej zaplanowane, aby mógł potem powiedzieć, że Polska pisowska nie będzie petentem. I to nie dlatego, że PiS wstaje z kolan, lecz z powodu sytuacji, do której nasz kraj doprowadzili. Doprowadzili do narożnika, nam każą przyjmować ciosy na siebie, sami biorą nogi za pas, jak Morawiecki.

Słynny artykuł 7 Traktatu Unii Europejskiej (sankcje) wisi nad Polską jak miecz Damoklesa, a PiS nie ma już żadnych narzędzi, aby go powstrzymać. Musieliby się wycofać z ustaw sądowniczych, ale wiemy, że tego nie zrobią. Prędzej czy później spadnie na nas ostrze rozstania.
Morawiecki przygotowuje się do roli bohatera, może nawet zadeklarować jakiś ochłap „kompromisu” typu, że PiS z czegoś się wycofa, aby przedłużać agonię. Dobre to było rok i dwa lata temu, gdy zapraszano Komisję Wenecką, dzisiaj przestaje działać.

Niezrozumienie polityki europejskiej i globalnej w PiS jest zastanawiające. Na Zachodzie politycy wypowiadają się, gdy przeprowadzą wszechstronne konsultacje. Tak należy traktować głos o poparciu dla zastosowanie artykułu 7 przez prezydenta kraju, gdzie używano gilotyny – Emmanuela Macrona i kanclerz Niemiec Angeli Merkel, gdzież kolei gilotyna na głowy Bourbonów została wyprodukowana. Może jeszcze nie dzisiaj ani jutro, ale przy tak uprawianej polityce względnie szybko nastąpi dekapitacja Polski.

Fatalne stosunki z UE miały być rekompensowane klientyzmem wobec USA. Myślenie żałosne, jeżeli zważy się, w jaki sposób za Oceanem jest traktowana konstytucja i poprawki do niej. Tam nie zmienia się konstytucji, bo jakiś prezydent dostał oświecenia, tam dopisanych zostało 27 poprawek i są pismem świętym demokracji.

Przed prawem ustrojowym klęka się, a jako rekwizyt w przysiędze konstytucję zastępuje Biblia. PiS liczył na Trumpa, którego impet demolujący został natychmiast powstrzymany przez Sąd Najwyższy (któremu nikt nie jest w stanie odebrać prerogatyw ustrojowych).

To z waszyngtońskiego Departamentu Stanu wyszło oświadczenie w sprawie nałożenia kary przez KRRiT na TVN, które miało moc truchlejącą dla pisowskich zapędów cenzorskich.

Jeszcze silniejszy głos zza Oceanu wydali prawnicy – korporacja (jak powiedzieliby politycy PiS) rządząca USA – Amerykańskie Stowarzyszenie Prawników (ABA). Organizacja zrzeszająca ponad 400 tysięcy członków postanowiła stanąć w obronie wolności sądów w Polsce. Hilarie Bass, przewodnicząca ABA zwróciła się do Andrzeja Dudy z apelem o zawetowanie ustaw sądowniczych. Zapowiedziano ponadto monitorowanie pisowskiego bezprawia ustrojowego. Ten głos przełoży się na naszą gospodarkę, bo korporacje amerykańskie mają bliskie związki z ABA.

ZAUWAŻYLIŚCIE, ŻE NOWY PREMIER ZACZĄŁ OD WYRZUCENIA FLAG UNII NA KONFERENCJI? Wstydzi się Europy tak samo jak jego mały szef? Żenujące jest to obnoszenie się nienawiścią do Unii Europejskiej… Po prostu wstyd.

NAWET NA PODKARPACIU, GDZIE PODOBNO „PiS RZĄDZI”, PRZEGRALI TERAZ W WYBORACH SAMORZĄDOWYCH… Tyle są warte sondaże podawane przez TVPiS. A to kolejny dowód, że Polacy mają dość! 171 tysięcy osób potwierdziło to na wp.pl TAK KOŃCZY „DOBRA ZMIANA”.

ABSOLUTNIE WSZYSCY SKŁADAMY PANI NAJWSPANIALSZE ŻYCZENIA !!!!! I niech Pani będzie z nami zawsze. Wszystkiego Najlepszego!! 🍾🥂🎂💐💯

Prawnicy z UJ apelują do Dudy o niepodpisywanie ustaw o SN i KRS

„Wzywamy Pana Prezydenta Rzeczypospolitej, członka wspólnoty akademickiej Uniwersytetu Jagiellońskiego, aby nie dopuścił do wejścia w życie uchwalonych ustaw. Wzywamy Pana Prezydenta, aby w tej trudnej chwili wypełnił swoją powinność strażnika Konstytucji i dotrzymał złożonej Narodowi przysięgi prezydenckiej” – czytamy w przyjętej dziś przez Radę Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego uchwale.

To jeden z wielu apeli środowisk prawniczych i organizacji pozarządowych do Andrzeja Dudy w sprawie ustaw o SN i KRS. Trzeba zaznaczyć, że ta uchwała została przyjęta przez macierzystą uczelnię prezydenta. Duda ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego w 1996 r., a później kontynuował tam pracę naukową.

W uchwale czytamy ponadto: – „Nieuzasadnione niczym usunięcie części sędziów Sądu Najwyższego przez obniżenie ich wieku emerytalnego, wprowadzenie nadzwyczajnego środka zaskarżenia  prawomocnych orzeczeń, który ma być rozpatrywany z udziałem ławników obsadzanych w procedurze politycznej, reforma postępowań dyscyplinarnych, która stwarza możliwości nacisku na sędziów, poddanie Krajowej Rady Sądownictwa bezpośredniemu wpływowi polityków, nie są sposobami naprawienia sądownictwa, natomiast niszczą największe jego wartości, jakimi są niezależność sądów i sędziowska niezawisłość. Rozwiązania te są sprzeczne z obowiązującą Konstytucją RP”.

Za przyjęciem uchwały głosowało 67 członków Rady, przeciwko było 6, a 8 wstrzymało się od głosu.

Czy od dziś rekonstrukcja oznacza wzrost zatrudnienia ministrów? WYGLĄDA NA TO, ŻE MORAWIECKI PRZEBIJE SZYDŁO W ILOŚCI PISIEWICZÓW.

Waldemar Mystkowski pisze o Morawieckim.

Morawiecki robi z Polski grajdół

Radosław Sikorski nazywając Beatę Szydło i Jarosława Kaczyńskiego wrednymi – odpowiednio: babsztylem i dziadygą – nie wpisuje się w wysoką kulturę debaty. Dawno jej niestety nie mamy. I nie dlatego, że prezes PiS jest specjalistą od kanalii, mord zdradzieckich, gorszego sortu (katalog inwektyw wielce imponujący), lecz dlatego, że media misyjne (TVP i radio publiczne) zostały szczujnią, w których dziennikarze szczekają na tych, którzy nie zgadzają się na demolowanie państwa i demokracji.

W Polsce nie mamy rozmowy, nie mamy debaty, a jedynie sianie nienawiści, wrogości w przestrzeniach, które były wcześniej wspólne, lecz obecnie są zawłaszczone, skradzione. Zwycięska partia skradła społeczeństwu jego media. Zwycięska partia skradła język polski, bezczeszcząc go, na każdym rogu zdania i akapitu wystawiając na pośmiewisko. Stało to, co w pierwszym rzędzie czynią totalitaryzmy, przywłaszczając język poprzez jego intensywne zwyrodnienie, skarlenie.

Sikorski w rozmowie Konradem Piaseckim w Radiu Zet powiedział o wiele ważniejsze komunikaty niż w forma odwróconych inwektyw Kaczyńskiego, mianowicie: – „Wiedzą, że PiS wygrało fuksem. 38% normalnie nie daje samodzielnej większości”. Ta mniejszość pisowska urządza się na wspólnym, jest to szabrowanie naszego. A złodziej, który wie, że jest złodziejem, nie dopuści, aby być sądzonym za swojej czyny.

Stawiam tezę, że nie oddadzą dobrowolnie władzy – po żadnych wyborach. Dlatego mamy takiego kulawego poloneza wokół ordynacji wyborczej. Unia Europejska nie będzie w tej sprawie niema, zajmie głos. Sikorski: – „Może się to skończyć Polexitem. Na pewno wypychaniem nas do przedsionka”.

Dla partyjnych interesów, ale przede wszystkim, aby chronić własną skórę, wyprowadzą nas z Unii Europejskiej. Mateusz Morawiecki po swojej ucieczce ze szczytu unijnego powiedział, że „w Europie nie jesteśmy żadnymi petentami”. Co to znaczy? Że nie będzie rozmawiał z innymi przywódcami europejskimi?

Morawiecki jest króciutko premierem, a już dał się poznać z bardzo kiepskiej strony. Odebranie niezależności sądownictwu polskiemu uzasadnia tym, że nie zostało ono zreformowane po 1989 roku. Ależ właśnie jako jedno z pierwszych zostało zreformowane, o czym ciągle mówią takie autorytety jak prof. Adam Strzembosz czy promotor Andrzeja Dudy prof. Jan Zimmermann. I zostało takie sądownictwo wpisane do Konstytucji.

Raczej nas nie obchodzi, kto jest prezesem banku. Przykład Morawieckiego pokazuje, że zostać może ktoś tak marny intelektualnie i charakterologicznie. Prezes banku to nie intelektualista. Przykład Morawieckiego pokazuje wyalienowanie banksterskich elit. Ten beneficjant III RP wysoko opłacany, bogaty nuworysz, spełnia się obecnie politycznie za wszelką cenę.

Powie każda bzdurę, brednię, aby zadowolić swego promotora politycznego Jarosława Kaczyńskiego. Na samym początku swego urzędowania jako premier Morawiecki wmawia publice, że białe nie jest białe. Wcale nie przeszkadzałoby mi, gdyby z ojcem swym Kornelem podyskutował o wyższości woli suwerena nad prawem. Niech sobie bredzą, lecz te rodzinne rozhowory Morawieckich stają się wykładnią polityczną w Polsce (wykładnią bezprawia).

Morawiecki szybciej skończy niż nam się wydaje, szybciej skończy niż Beata Szydło. I będzie z tego większa sromota niż sławetne 1:27. Tylko dlaczego ten człowiek czyni to na koszt Polski?

Morawiecki gra o bezprawie dla PiS. Chodzi o to, aby nie zdarzyło się, jak z sędzią Igorem Tuleyą, który dzisiaj pokazał takim marnym postaciom jak Morawiecki, czym jest profesjonalizm, czym jest prawo, a wreszcie czym jest niezłomność. Sąd Okręgowy w Warszawie uchylił decyzję stołecznej prokuratury umarzającej śledztwo dotyczące tego, jak PiS uchwalał budżet na bieżący rok w Sali Kolumnowej (znowu po ucieczce z sali sejmowej). Prokuratura ma sprawdzić, czy posłowie PiS składali fałszywe zeznania. – „Pogwałcono aksjologię państwa republikańskiego” – uzasadniał sędzia Tuleya.

I tego się boją Morawiecki, Duda, Szydło, Kaczyński. Boją się prawa, więc w imię swego bezprawia będą degradować Polskę, będą narażać nas na Polexit. Taki ich grajdół.

Od jutra chyba się zacznie ☝🏿

My wszyscy… dla Rydzyka. Job twaju mać.

Andrzej Karmiński na portalu koduj24 pisze o tym, że… PiS szybko przeminie.

PiS nie jest wieczny

Trzeba zająć się budową zrębów Polski alternatywnej dla tej PiS-owskiej, którą widać, słychać i brzydko czuć.

Nawet niektórzy reprezentanci przyzwoitych polskich mediów, sensowni politycy, roztropni naukowcy i myślący komentatorzy dali się zagonić do narożnika. W dniach ostatecznego dobijania demokracji polskie elity rozważały, czy nowy premier potrzebny jest Kaczyńskiemu, by osłaniał PiS przed unijnymi sankcjami i dbał o nowoczesność w domu i w zagrodzie, czy może tylko krawat Morawieckiego jest wizualnie atrakcyjniejszy od broszki zwolnionej pani Szydło. Kiedy w parlamencie dorzynano niezależne sądy i demokratyczne prawo wyborcze, na salonach nasłuchiwano odgłosów z zamilkłej na amen kancelarii prezydenta i spekulowano, czy prezydent ugiął się przed Kaczyńskim w wiernopoddańczym ukłonie, czy też może coś jeszcze kiedyś zawetuje. A liczni komentatorzy zajęli się deklaracją „rechrystianizacji” Unii Europejskiej, rozważając, w jaki sposób chrześcijańską naukę miłości popularyzować będą ci, którzy nienawidzą bliźniego swego, codziennie dają fałszywe świadectwa i złem dobro zwyciężają.

Tymczasem ci, którzy rozpoczynając parlamentarną karierę prosili Boga, by dopomógł im bronić Konstytucji, dopełniali aktu krzywoprzysięstwa – ku radości wielu, którzy w nieprzerwanym marszu pod hasłem „My chcemy Boga”, szukają Go w swoim otoczeniu z niewielką szansą, że kiedykolwiek znajdą. A przyzwoici ludzie w niemej rozpaczy oglądali na żywo mordowanie trzeciej władzy i bandycką grabież obywatelskich praw wyborczych. Wstrząsnął mną ten spektakl. Nie ze względu na dramaturgię, bo przebieg zdarzeń był przewidywalny, ale z powodu krańcowo bezczelnej argumentacji uzasadniającej nowe bezprawne prawo. – „My zawłaszczamy sądy po to, żeby nareszcie były bardziej niezależne, grozimy sędziom dyscyplinarką, by czuli się pewniej i mogli wyrokować wedle sumienia, odbieramy samorządom prawo ustalania okręgów wyborczych, bo oni są zainteresowani wynikiem wyborów, a minister spraw wewnętrznych, któremu oddajemy władzę nad wyborami, absolutnie nie jest zainteresowany, kto wygra wybory…”. Błaszczak jako gwarant obiektywizmu i strażnik demokracji… litości! A już całkiem dobiły mnie chamskie reakcje funkcjonariuszy PiS na rzeczowe argumenty opozycji.

Z zażenowaniem oglądałem moralny upadek inteligenta z Żoliborza, który parskał śmiechem, słuchając rozpaczliwych wołań o pozostawienie w spokoju tej resztki demokracji, której Kaczyński jeszcze nie zawłaszczył. Wstrząsające wrażenie robiły też porozumiewawcze cyniczne uśmieszki, które prezes wymieniał z przedstawicielem krakowskiego świata nauki, który występując zaraz po apelu premiera o narodową zgodę ostatecznie dowiódł, że na swej życiowej drodze od hipisa do profesora wraca do punktu wyjścia, przybierając pozę załganego lumpa na prochach. Niezapomniane wrażenie zrobiła też na mnie mina pana prezydenta obserwującego w Sejmie demolowanie własnej ustawy – minę, która mówiła: – „No cóż, zdarzyło mi się raz być sobą i powiedzieć, co myślę, ale to był najgorszy dzień w moim życiu…”.

Stało się. Minął właśnie okres nadziei i romantycznych uniesień. Czas na pozytywizm. Na codzienną pracę u podstaw – budowę ogólnodostępnego zasobu nieskażonej łgarstwem wiedzy i odbudowę zdrowego rozsądku rodaków. To zadanie każdego, komu w ciągu dwóch lat udało się zachować godność i przyzwoitość. To jest zadanie realne, bo nieprędko uda się Kaczyńskiemu zdusić głos mediów prywatnych, wolny jest jeszcze Internet, a każdy z nas potrafi pisać, mówić i przekonywać. Możemy naciskać na możliwie najściślejsze zjednoczenie opozycji. Możemy przekonać fajną i niegłupią przecież szefową Nowoczesnej, że łatwiej budować odrębną tożsamość swojej partii po wyborach wygranych przez demokratyczną koalicję, niż po zwycięstwie reżimu. Szczególna odpowiedzialność za naszą przyszłość spoczywa dzisiaj na tych, skądinąd przyzwoitych ludziach, którzy przed wyborami wołali: – „Przestańcie nas straszyć PiS-em!”. I na tych, którzy kiedyś lekceważąco komentowali zagarnięcie mediów publicznych – bo przecież za komuny nikt nie wierzył w sączoną tam propagandę, a właśnie okazało się, że TVP Info ma więcej widzów niż TVN24. Mają coś do zrobienia również ci, którzy głosili wiarę w mądrość Polaków i niewiarę w opanowanie Polski przez tysiące klonów Ziobry, rozmaitych Brudzińskich, Macierewiczów i Błaszczaków… I jeszcze ci, niegłupi przecież i przyzwoici, którzy do dzisiaj wyjaśniają naukowo, że w Polsce nie ma dyktatury ani autorytaryzmu, natomiast jest MOŻLIWOŚĆ osłabienia systemu demokratycznego.

Wielu jest ludzi zaskoczonych rozwojem wydarzeń i wielu, którzy przewidywali możliwość narodowej kąpieli w szambie. I nie ma to już żadnego znaczenia. Musimy być razem. Na politykach opozycji dysponującej lokalami, pieniędzmi, logistyką i doświadczeniem spoczywa odpowiedzialność skupienia prodemokratycznych ruchów, takich jak KOD, Akcja Demokracja, Obywatele RP, Ogólnopolski Strajk Kobiet, Dziewuchy Dziewuchom, Czarny Protest, O.S.A., TAMA, Odnowa, Obywatelska Demokracja i dziesiątków innych. Ale narodowy front przywracania demokracji nie może opierać się tylko na sztabie politycznym w Warszawie i harcownikach w terenie. Konieczne jest budowanie koalicyjnych struktur w każdej gminie, w każdym okręgu i obwodzie wyborczym. Politycy muszą się zająć budową zrębów Polski alternatywnej dla tej PiS-owskiej, którą widać, słychać i brzydko czuć.

Marzy mi się taka odezwa zjednoczonej opozycji do policjantów, prokuratorów, sędziów, urzędników, polityków: „Pamiętajcie, że PiS nie jest wieczny, że musi się przewrócić tak jak każda dyktatura. Pamiętajcie, że po zwycięstwie demokracji jednym z pierwszych kroków będzie weryfikacja Waszych kadr. Weryfikacja jest nieunikniona, bo nikt nie ośmieli się zaproponować grubej kreski przebaczenia po spustoszeniu, jakie PiS poczynił w gospodarce, oświacie, kulturze i umysłach. Istnieją tysiące nagrań, relacji i zdjęć dokumentujących nieprawości Wasze lub Waszych kolegów. Wiecie, że łamali prawo, nie jesteście przecież durniami. I wiecie, że nic nie zwolni z odpowiedzialności za bezprawie, choćby to prawo 10 razy zmieniono. Wiecie też, że nie usprawiedliwia Was żaden rozkaz, żadne polecenie, nawet na piśmie, jeśli było bezprawne. Zastanówcie się więc, czy opłaci się Wam udział w demolce państwa prawa – nawet za sowite wynagrodzenie z publicznych pieniędzy. I nie liczcie, że tak jak Piotrowicz okażecie się niezbędni nowej władzy”.

Politycy muszą też zacząć konstruować i publikować przyszłe prawo – projekty nowych ustaw, gotowych do procedowania natychmiast po wyborach, z chwilą powrotu wolnej Polski. Ustaw publikowanych na bieżąco, z którymi przepisy podłej zmiany nie wytrzymają publicznej konfrontacji – i jednocześnie takich, które lepiej zabezpieczą Polskę przed następnymi szaleńcami. Bo zawsze może się pojawić jakiś kolejny kurdupel polityczny, karykaturalny naśladowca Piłsudskiego, któremu zamarzy się marsz ku dyktaturze.

Do końca roku ma być również odznaczona Krzyżem Kawalerskim!!! via @NieDlaTrwam

Waldemar Mystkowski pisze o pierwszym grabarzu Rzeczpopolitej – Dudzie.

Duda – Pierwszy Dołowy Rzeczpospolitej

Andrzej Duda wpisuje się w historię Polski, a to złamaniem Konstytucji, a to kolejną brednią. Ba, powstają o nim kolędy, jak ta zaintonowana w Gdańsku przed słynnym kościołem w. Brygidy. Przybieżał prezydent do Gdańska, więc na nutę „Przybieżeli do Betlejem” protestujący zaśpiewali: – „Stoją ludzie pod kościołem w rozpaczy. Czy dla pana wolność sądów coś znaczy?”.

Nie tylko sądy, ale rozum dla Dudy nic nie znaczy. 10 dni temu rzekł górnikom, że „polskie górnictwo trzeba nie tylko zabezpieczać, ale i rozwijać, nawet jeśli trendy gdzie indziej są inne, bo stan górniczy będzie Polsce potrzebny nie przez dziesięciolecia, ale setki lat”. Portal oko.press przypomniał Dudzie jego polityczną małość i lizusostwo względem górników i kogokolwiek, przed kim się znajdzie.

Nie dała Bozia moralności ani talentów, dała braki, wiec tymi brakami Duda epatuje gawiedź, która chce go słuchać.

Od węgla Unia Europejska nie tylko odchodzi z powodu drastycznych ograniczeń emisji CO2, który jest jednym z głównych winowajców ocieplenia klimatu, ale także dlatego, że węgiel zwyczajnie się kończy. Miliony lat w głębi ziemi tworzyła się ta kopalina, ludzie wydobyli ją z ziemi przez niewiele setek lat. Z niszczeniem klimatu osiągnięcia ludzkości są jeszcze „lepsze”. A Duda podbija ten cieplarniany bębenek.

Po takich słowach Dudy winna słuchających krew zalać. Nie dość, że mamy z jawnym oszustwem, to przede wszystkim z brakiem szacunku dla Polaków. Czyżby rodacy nie posiadali rozumu, jak zdaje się sądzić ten złamany człowiek?

Trendem w Polsce – wbrew bredniom Dudy – jest odchodzenie od węgla. Nie bez znaczenia powód jest jeszcze inny i zdaje się, że dla nas żyjących zasadniczy. Polska ma najbardziej zanieczyszczone powietrze w Europie, alarmy smogowe w polskich miastach to codzienność.

Duda w zalewaniu kolokwialną krwią ma zasługi ogromne. Smog w powietrzu powoduje, że zużycie węgla decyzjami takich polityków jak Duda kopie dół wielu rodakom, gdyż schodzą z tego świata. Duda więc chcąc się przypodobać górnikom dołowym, sam staje się Dołowym Polaków i Polski.

W kolejną Barbórkę – jeżeli Duda jeszcze będzie prezydentem – winno przyznać się mu tytuł Dołowego nr 1. Dołowy Konstytucji, dołowy rozumu i dołowy dla tych, którzy już zeszli i zejdą. Krótko pisząc: grabarz.

WSZYSCY GRATULUJEMY !!! Dziękujemy, że jesteście 🙂

KRRiT chce ostrzec media karą dla . I nie mówicie, że nie ma próby ograniczenia wolności mediów.

 

oko.press

Jerzy Sosnowski na portalu koduj24.pl pisze o zasadach walki bez przemocy.

Rozmaite stany – z wojennym włącznie

Tak jak za czasów pierwszej „Solidarności”, pora przypomnieć sobie zasady ruchu BEZ PRZEMOCY.

– „Jesteśmy tak wkurzeni, że nawet jajka nie są odpowiednią emanacją naszego stanu emocjonalnego” – mówi pani Klementyna Suchanow, autorka niedawno wydanej, znakomitej biografii Witolda Gombrowicza, której policja stawia zarzut obrzucenia jajkami limuzyn rządowych. Z wywiadu dla natemat.pl wynika zresztą, że tamtego wieczoru kilka innych osób, przebywających na Krakowskim Przedmieściu, zostało spisanych za „podejrzenie posiadania jaj”. Pomarańczowa Alternatywa wiecznie żywa.

Ale nim o „stanie wkurzenia” napiszę więcej, najpierw wrócę do stanu wojennego, bo kilka dni temu upłynęła 36 rocznica jego ogłoszenia. Pan Prezes z tej okazji znowu przemówił i dołożył kolejną kreskę do prostackiego podziału, który próbuje od dawna rysować w społeczeństwie: mianowicie ci, którzy dziś sprzeciwiają się PiS-owi, to jakoby ludzie, którzy albo lekceważą zło stanu wojennego, albo w ogóle uważają, że generał Jaruzelski 13 grudnia uratował Polskę.

Tak powiedział Pan Prezes, a ja podnoszę rękę i mówię: Panie Prezesie, pan się myli albo celowo wprowadza Pan w błąd swoich słuchaczy. Te dwa podziały nie pokrywają się ze sobą: z pewnością wśród krytyków Pańskich posunięć są ludzie, którzy tak właśnie, życzliwie oceniają stan wojenny, są jednak inni, którzy (jak nie przymierzając ja) Jaruzelskiemu nie wybaczyli i nie zamierzają puścić w niepamięć tamtej decyzji. Wśród Pańskich entuzjastów także bywają jedni i drudzy; może Pan daleko nie szukać, niech Pan weźmie na szczerą rozmowę prokuratora Piotrowicza.

Co do mnie, utrzymujący się w sondażach od wielu lat stosunkowo wysoki poziom aprobaty dla wprowadzenia stanu wojennego dziwi mnie i smuci. W moim środowisku 36 lat temu tę aprobatę uważaliśmy za zdradę w sensie ścisłym – i chyba jedynie naszych rodziców i dziadków, jeśli ją podzielali, byliśmy skłonni nie piętnować, uważając wielkodusznie, że poprawną ocenę wypadków utrudnia im starość (pokolenie naszych rodziców miało wtedy mniej lat, niż ja dzisiaj). Istnieją dwie linie obrony decyzji generała: jedna mówi o zagrożeniu rosyjskim i, o ile mi wiadomo, nie znalazła, jak dotąd, potwierdzenia. Druga, w swoim czasie popularniejsza, mówiła, że ktoś musiał Polakami potrząsnąć tudzież uderzyć pięścią w stół, gdyż zrobił się taki bajzel, że nie przeżylibyśmy nadchodzącej zimy.

Ta druga koncepcja wydaje mi się wyjątkowo przewrotna. Bo to jest tak, jakby ktoś kłócił się z kimś przez półtora roku, chronicznie nie dotrzymywał złożonych mu obietnic, nadużywał cierpliwości partnera – który coraz bardziej rozjuszony, przecież długo zachowywał się zadziwiająco roztropnie, a kiedy wreszcie nie zdzierżył i warknął, prowokujący go od dawna partner rzuca się na niego, krępuje i powiada: „No widzicie, nie dało się z nim dogadać”. W żadnym momencie na szczytach władzy nie było przez 16 miesięcy posierpniowego karnawału szczerego zamiaru porozumienia – i stan wojenny był logiczną konsekwencją strategii komunistów, żeby przeciwników albo zniechęcić do działania (co się nie udało), albo sprowokować do przemocy (co się w gruncie rzeczy też nie udało, gdyż pierwsza „Solidarność” była ruchem nonwiolencyjnym, ale można było udawać, że owszem).

To, co natomiast naprawdę działo się po stronie opozycyjnej przed 13 grudnia – to, co sprawia, że o tamtych szesnastu miesiącach nie przestaję myśleć jako najpiękniejszym okresie swojego życia – polegało na odkryciu, że zgodnie ze słowami pewnej strajkowej piosenki „jesteśmy teraz wreszcie u siebie”. Społeczeństwo polskie uznało, że coś od niego zależy. Że jeśli uważamy, że nasza szkoła, nasza fabryka, nasze biuro, nasza ulica, miasto i kraj wreszcie mogą być urządzone lepiej, to nie ma co się oglądać na władze, tylko trzeba się skrzyknąć i to zrobić. Z uderzającym już wówczas szacunkiem dla myślących inaczej: ostry podział to owoc 13 grudnia, wcześniej, proszę pamiętać, przynależność do PZPR i do „Solidarności” nie musiały się wzajemnie wykluczać, a póki rozmówca nie zaczynał gadać cytatami z przemówień partyjnych bonzów, słuchało się jego argumentów i próbowało znaleźć consensus. Od Sierpnia do 13 grudnia trwała zbiorowa edukacja, której owocem mogło być społeczeństwo obywatelskie w najszlachetniejszym sensie tego słowa.

I to właśnie zniszczył Jaruzelski. Nie pierwszą „Solidarność” jako instytucję, nie mniej lub bardziej dorzeczne gazetki zakładowe ani dziwaczne warunki, w których można było np. organizować jawnie zebrania formalnie nielegalnych organizacji – ale to poczucie, że od nas coś zależy. Wojsko na ulicach dowiodło Polakom, że ludzie, „którzy poczuli, że są teraz wreszcie u siebie” ulegli iluzji. Okazało się, że naga siła wygrywa ze społeczeństwem obywatelskim, a ordynarne kłamstwa, którymi raczył nas Jerzy Urban, a jego śladem spikerzy w mundurach, wystarczą, żeby uzasadnić przemoc na narodzie. Gdyż tak naprawdę nikt w te uzasadnienia nie wierzył, było to rytualne gadanie dla gadania.

Moim zdaniem tego rodzaju traumy – ogromne nadzieje rozbudzone w społeczeństwie, a potem ich błyskawiczne unieważnienie – działają dłużej, niż sięga pamięć jednego pokolenia. W tym sensie późniejsze tłumaczenie sobie, że generał Jaruzelski w gruncie rzeczy miał rację, wprowadzając stan wojenny, opiera się na dość prostym mechanizmie psychologicznym. Bezradna ofiara przypisuje prześladowcy jakieś wartości, by ukryć przed sobą, że uległa prostackiemu gwałtowi. Usprawiedliwienie agresora przynosi ulgę temu, kto agresji uległ. Ceną tego mechanizmu jest porzucenie na zawsze marzeń. Upieram się, że tłumaczy to zarówno niewysoki udział Polaków w wyborach 1989 roku (i wszystkich późniejszych), a także, panie Prezesie, poparcie dla Pana partii. Gdyż fascynacja PiS-em to dziś fascynacja tą samą przemocą, która napędzała nielicznych szczerych chwalców stanu wojennego sprzed lat, połączona z absolutnym odwróceniem nadziei Sierpnia: nie my mamy coś razem zrobić, ale On, Wódz i jego drużyna, zrobi coś dla nas. Załatwi nam fajne życie. A przy okazji da popalić wrogom. Których, nawiasem mówiąc, tak jasno nam wskazuje.

Już słyszę głosy oburzenia, że jako konsument ośmiorniczek (nieprawda, ale co tam) gardzę beneficjentami 500+. Nie gardzę; przypominam tylko, że komuniści z kolei wyciągnęli wielu Polaków z analfabetyzmu (naprawdę), a póki mogli, zapewniali dzieciom przedszkola. Żadna władza totalitarna nie utrzyma się bez spektakularnych działań, pozyskujących część społeczeństwa. Proponuję jednak entuzjastom takich działań przyjrzenie się, co poza tym. A w ostatnim tygodniu widać to akurat bardzo wyraźnie. Mam na myśli kuriozalną karę dla TVN.

Nie twierdzę, że TVN to stacja bez wad, choć w czasach, w których Telewizja Polska SA emituje to, co emituje, zajmowanie się niedostatkami programów TVN przypomina żywo sytuację, w której 24 sierpnia 79 roku rano mieszkaniec Pompejów martwiłby się, że trochę kaszle. Dowcip polega jednak na tym, że chęć uderzenia w media prywatne odebrała wrogom TVN-u rozum: gdyż uzasadnienie kary, czyli słynna już ekspertyza Hanny Karp, jest, mówiąc wprost, groteskowe. Chodzi o to mianowicie, że relacjonując wydarzenia przed Sejmem i w Sali Kolumnowej w grudniu zeszłego roku TVN24 nie komentowało negatywnie, tego, co pokazywała, a eksperci, zaproszeni do studia, wyjaśniali powody oburzenia protestujących. Ludzie z kręgu PiS w obiektywny przekaz nie wierzą, wszystko ma być głupiemu odbiorcy jasno wytłumaczone (vide: paski w Wiadomościach o 19:30 i w TVP Info), a że wszelkie protesty przeciwko władzy mają za działalność przestępczą. Pokazywanie ich bez słów potępienia uznają za zabronioną propagandę.

Generalnie, rzecz jasna, artykuł 18 ustawy o radiofonii i telewizji ma głęboki sens. Zakaz propagowania działań sprzecznych z prawem, dyskryminacji ze względu na rasę, płeć lub narodowość, a także zagrażających zdrowiu, bezpieczeństwu i środowisku naturalnemu, jeśli go potraktować serio, powinien był skutkować licznymi karami dla TVP SA za prezentowanie (bez komentarza lub częściej z komentarzem entuzjastycznym) działań prezydenta, łamiącego Konstytucję, agresywnych zachowań nacjonalistów, wypowiedzi atakujących niewybrednie uczestniczki Czarnego Protestu, by już o decyzjach ministra Szyszki, niewątpliwie zagrażających środowisku naturalnemu, nie wspominając. Natomiast rzeczowe pokazywanie protestujących obywateli nie podpada oczywiście pod zapisy ustawy i w ogóle nie o to w tym chodzi. Jest to natomiast pierwszy tak czytelny sygnał dla nadawców prywatnych: macie być grzeczni, albo pójdziecie z torbami.

Nielicznych moich znajomych, którzy wciąż popierają PiS, a od miesięcy natrząsają się z naszych lęków, że nadchodzi państwo policyjne i zamordyzm, chciałbym zapytać, ile jeszcze dowodów na kierunek przemian zamierzają prześlepić. Natomiast z moimi licznymi znajomymi, którzy, jak ja, uważają Prezesa Kaczyńskiego i jego ludzi za narodową katastrofę, mam do pogadania o czym innym. O „stanie wkurzenia”, tak jasno zdiagnozowanym przez panią Suchanow.

Tak, rzeczywiście nasz stan emocjonalny podpowiada marzenie o niejednej agresywnej formie protestu. Ale o to właśnie chodzi TAMTYM. Gdy czytam o rzucaniu jajkami w limuzynę rządową, nie odczuwam wcale mniejszego zażenowania, niż gdy dowiaduję się, że ktoś podpalił biuro poselskie pani Beaty Kempy. Obecne władze naszego kraju, tak jak komuniści przed 13 grudnia, nie zamierzają szukać żadnego consensusu, tylko chcą nas sprowokować. „Proszę bardzo, jak z takimi ludźmi żyć w jednym kraju, skoro podpalają nasze biura, rzucają czymś w nasze limuzyny i kto zaręczy, że następnym razem będą to tylko jajka? Trudno, musimy dbać o pokój społeczny” – tak będzie brzmiał komentarz do komunikatu o aresztowaniach, o wprowadzeniu cenzury, czy o czymś podobnym.

Dlatego, tak jak za czasów pierwszej „Solidarności”, pora przypomnieć sobie zasady ruchu BEZ PRZEMOCY. Żeby z tamtymi wygrać, musimy najpierw wygrać z własnym „wkurzeniem”, które podpowiada nam działania zarówno przeciwskuteczne, jak, mówiąc najprościej, niemoralne.

Nie jest to może zbyt wysublimowany żart, ale tak właśnie Polskę widzi karykaturzysta z Brukseli. Zastanawiam się tylko, co też mogłoby mu się pomieścić na kciuku?

Waldemar Mystkowski pisze o opozycji.

Schetyna i Lubnauer – spór czy wspólnota demokratów?

Nie podoba mi się ustawienie PiS – antyPiS, bo to tak naprawdę pozycjonuje jedynie PiS – nie tylko językowo. PiS i jakieś anty, które łatwo jest zakwalifikować do antyków. Tak zresztą robili komuniści, antykomunistów nazywali antykami. Niejednokrotnie w PRL-u słyszałem takie określenie ze strony „postępowców” z „demokracji ludowej”.

W tej chwili opozycja może powrócić do podziału, który pijarowcy PiS użyli w 2005 roku – solidarni i liberałowie, a który pozwolił wygrać PiS-owi wybory prezydenckie i parlamentarne.

Dzisiaj aż się prosi, aby sformułować podobną dychotomię. Z jednej strony sytuują się zwolennicy demokracji liberalnej z trójpodziałem władzy, która kontroluje polityków, a naprzeciw stronnicy demokracji fasadowej, koncesjonowanej, dyktatury, prowadzącej do władzy absolutnej, absolutnej korupcji. Jak najprostszy język w komunikacji społecznej pozwoli Polakom zrozumieć zagrożenie ich wolności, którą odbierze dyktatura jednej partii?

A dzisiaj aż mi ręce odpadły, jak antykowi, jak Wenus z Milo. Nie dość, że jednego dnia trzy opozycyjne partie robią sobie spędy, to komunikują się via media, aby jedna drugiej perswadować, że jest lepsza, główniejsza.

Opozycja demokratów, opozycja europejska, demokraci, wolni demokraci – i jak się nazwą Platforma Obywatelska, Nowoczesna i PSL, nie winni używać języka, który ich od siebie oddala, czyni osobnymi, izoluje w tej wojnie cywilizacyjnej, którą obecnie mamy za sprawą PiS.

Mamy do czynienia ze zderzeniem cywilizacyjnym w Polsce – i to na wielu poziomach. PiS będzie się zamykał w swojej tradycyjnej aksjologii, przede wszystkim w swoim tradycyjnym tworzeniu instytucji państwa. Będziemy mieli coraz głębsze zejście w przeszłość, w nacjonalizm i odejście od kapitalizmu otwartego w stronę kapitalizmu państwowego, w gospodarkę narodową. Dlatego po „etapie Szydło”, mamy „etap Morawieckiego”, ten ostatni dojrzał i dorobił się w III Rzeczpospolitej, aby za pomocą „nowoczesnych narzędzi” Power Pointa uszczęśliwiać nas gospodarką narodową” – będzie się przy tym powoływał komparatystycznie na tradycje Niemiec, Japonii i Korei Płd., niewiele z nich rozumiejąc, tylko powierzchnię historycznych zdarzeń.

Dzisiaj zaś taka oto zdarzyła się narracja opozycji. Grzegorz Schetyna zaapelował „do Nowoczesnej przede wszystkim o powołanie jak najszybciej wspólnego prezydium w parlamencie”. Nie dziwię się nowej szefowej Nowoczesnej Katarzynie Lubnauer, iż odpowiedziała, że „nie było dotychczas takiej propozycji” i odrzuciła tę wspólnotę narzuconą z góry.

Kreatywny umysł Schetyny wykoncypował w nocy wspólne prezydium opozycji i chce, aby do niego przystąpiły pozostałe partie opozycyjne. To nie jest polityka, jest to działanie na łapu-capu. Wolę inny idiom retoryczny: „Śniła mi się taka wspólna lista w wyborach, że na jednej polityk naszej partii był na pierwszym miejscu, a na drugiej liście Nowoczesnej. I wiecie Polacy, co? W następstwie tych list, ja Schetyna zostałem wicepremierem, a Lubnauer premierem, dla dobra Polski abdykował Duda, aby niezwłocznie stawić się przed Trybunałem Stanu”.

Kicz? Tak! Ale lepszy niż przemoc retoryczna użyta przez Schetynę. I tak jesteśmy skazani na wspólnotę demokratów – i tak wygramy. Pytanie: kiedy? I czy będzie co zbierać po naszej ojczyźnie, bo fundamentaliści tradycji prowadzą nas na zderzenie przeciw współczesności, przeciw nowoczesności, w przepaść tradycji.

TO POWINNO SIĘ POKAZYWAĆ NA TWITTERZE KAŻDEGO DNIA. Aż do końca ich fatalnej kadencji.

Tamara Olszewska na potalu koduj24.pl pyta.

Opozycjo, co dalej?

Jesteśmy w takiej sytuacji, w której pojęcie „ja” trzeba zamienić na „my” – to nie czas na budowanie swojej pozycji.

Wydaje się, że prezydent jest zdecydowany, by podpisać ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa i Sądzie Najwyższym. Jak mówił rzecznik Pałacu Prezydenckiego: – „Wszystkie rzeczy, które prezydent uznawał za złe w poprzednich ustawach – nie ma, a te, na których mu zależy – są”. To będzie koniec polskiej demokracji. To wciąż budzi niedowierzanie, szok i najzwyklejszą złość, ale… nie na tym chciałabym się dzisiaj skupić. Biorę swoją „lupę” w ręką i zwracam się w stronę opozycji.

Trochę tych ruchów prodemokratycznych mamy. Jest KOD, Obywatele RP, O.S.A., TAMA, ODnowa, Akcja Demokracja, Ogólnopolski Strajk Kobiet, Czarny Protest, Dziewuchy Dziewuchom, Obywatelska Demokracja i jeszcze inni, którym działania PiS leżą ciężko na wątrobie. Dwoją się i troją, robią kawał dobrej roboty, są wszędzie i zawsze tam, gdzie głos opozycji jest najbardziej słyszalny, a jednak… oddźwięk społeczny pozostawia sporo do życzenia. A jednak manifestacje, marsze, protesty są coraz mniej liczne. 500 osób tu, z tysiąc tam, kilkadziesiąt jeszcze gdzie indziej… Odnoszę wrażenie, jakby cały potencjał oporu obywatelskiego rozmieniał się na drobne. Dlaczego?

Ile organizacji – tyle zaproszeń, by wziąć udział w ich inicjatywach. Nie wiem jak inni, ale ja to już zupełnie się pogubiłam. Różne daty, różne godziny, miejsca, a jeszcze często nakładają się na siebie i bądź tu człowieku mądry. Choćbym nie wiem, jak chciała, nie mam szans, by we wszystkich uczestniczyć. Chwilami odnoszę wrażenie, że właściwie to całe moje obecne życie polegałoby na jeżdżeniu to tu, to tam, pikietowaniu na szybko, bo za chwilę w innym miejscu, inna organizacja organizuje swoją akcję. Litości! Tak się po prostu nie da.

Popatrzmy na wczorajszy dzień, bo to najlepszy przykład tego „rozwarstwienia” opozycji. Warszawa i kilka różnych protestów. Miejsce numer jeden to kładka nad Górnośląską. Uczestnicy zostali spisani przez policję, ale twardo manifestowali dalej, choć o spokojnym przebiegu trudno było mówić. Miejsce numer dwa to to podnóże kładki nad Górnośląską, gdzie protestowała ODnowa. Miejsce numer trzy, czyli tzw. łączka przed Senatem. Tutaj dominowały organizacje kobiece i KOD. Były ogniste przemówienia, spotkania z senatorami. No i miejsce numer 4, gdzie Obywatele RP zablokowali jeden z wjazdów na teren Parlamentu, od strony ulicy Górnośląskiej.

Bogdan Borusewicz prosił uczestników o pozostanie na łączce, Paweł Kasprzak nawoływał do przyłączenia się do nich i… konsternacja. Kogo słuchać? Co robić dalej? Część poszła za głosem lidera Obywateli RP, część została na miejscu, a jeszcze inni poszli do domu. Reakcją policji na próbę zablokowania wjazdu na teren parlamentu było żądanie rozwiązania zgromadzenia przy kładce, czyli tam, gdzie znajdowała się grupa, Bogu Ducha winnej, ODnowy. Oczywiście, protesty trwały nadal, ale tak jakby każdy, w swoim kręgu. Czy tak to powinno wyglądać? O co w tym wszystkim chodzi?

Może to kwestia wizji? Każda z organizacji opozycyjnej ma swoje spojrzenie, jak o tę demokrację walczyć. Jedni są bardziej radykalni, organizują kontrmanifestacje, blokują przejazdy, wchodzą w bezpośredni zatarg z policją. Patrzą nieco z pogardą na tych „spokojniejszych”, śmiejąc się, że jeszcze nikt nie wygrał z władzą, trzymając w ręce kolorowe baloniki, uśmiechając się i rozsiewając wokół siebie aurę pokoju, spokoju i opanowania. Wciąż jeszcze wstrzymują się od bardziej ostrych działań, ale już lecą niewybredne inwektywy i jajka. Za chwilę nie uda się zapanować nad emocjami tłumu i może być niezła jazda, niezła wojenka uliczna. Obym była złym prorokiem, ale historia pokazuje nam, że od słów do bruku to często jeden, malutki krok.

Inni wolą właśnie spokojniej, wciąż wychodząc z założenia, że w państwie „bezprawia” to oni muszą dawać przykład działań zgodnych z prawem, zgodnych z Konstytucją. Prowadzą równolegle sporo działań, mieszczących się w zasadach „pracy organicznej”, w organizowanych przez siebie protestach stawiają na perfekcjonizm, starając się mocno trzymać w ryzach emocje zebranych. Bo trzeba uważnie, ostrożnie, trzeba tak dość zapobiegawczo.

Są również i ci, którzy działają całkowicie spontanicznie. Pojawia się problem, to hop… przyłączają się do grupy protestujących, wyrzucą z siebie wszystko, po czym wracają do domu i dalej funkcjonują z poczuciem dobrze spełnionego obowiązku. Do czasu, gdy znowu zdenerwuje ich działanie PiS-u, adrenalina skoczy w górę… i tak na okrągło.

Może to kwestia najzwyklejszej rywalizacji? Bycie liderem to z jednej strony bardzo ciężka praca, ale też stawia człowieka w blasku fleszy. Nagle ktoś z tłumu staje się celebrytą, z którym bratają się politycy, dziennikarze uważnie słuchają, inni go cytują, powołują na jego słowa. Nagle jest ważny, dostrzegalny, zaczyna mieć wpływ na pewne decyzje, pewne przedsięwzięcia, bo przecież mieć po swojej stronie takiego „wypasionego” lidera to dla wielu niezła gratka. Gdzieś ginie pokora, wrażliwość na umiejętną ocenę sytuacji i… jak tu nagle rozmawiać z innymi liderami, w jakiś sposób podporządkować się ogólnym ustaleniom, kiedy „moje jest mojsze i najprawdziwsze”?

Może to kwestia wciąż zbytniej niedojrzałości obywatelskiej? Niby wiemy, o co walczymy z PiS-em, ale czy do końca rozumiemy, na czym ta demokracja polega? To nie tylko trójpodział władzy i przestrzeganie Konstytucji. Tę demokrację musimy mieć w sobie, kierować się nią nie tylko w polityce, ale i relacjach między nami. Trudno jest walczyć o demokrację, jeśli nie umie się słuchać, nie chce się budować kompromisów, twardo trzyma się własnych wizji, ma się przekonanie o swojej nieomylności, głosi się jedyną „najprawdziwszą prawdę”.

W lipcu 2017 roku powstała Koalicja Prodemokratyczna. To już kolejna… Czy uda jej się pogodzić liderów, programy ich organizacji? Czy uda jej się stworzyć zespół, który będzie umiał współpracować i współdziałać? Kiedy patrzę na dzisiejsze ugrupowania, jakoś nie ma we mnie optymizmu. Jeszcze nie teraz, bo wciąż każdy sobie, bo wciąż ważniejsza jest ta wewnętrzna walka o to, kto górą, kto lepszy, komu się bardziej co należy.

Wiem jedno. Podzielona opozycja jest jak miód na serce PiS-u, bo nie stanowi ona właściwie żadnego zagrożenia. Ot, troszkę poszczeka, pokąsa, ale nic więcej. Ciekawe, co musi się jeszcze wydarzyć, by liderzy organizacji opozycyjnych to zrozumieli. By zrozumieli, że jesteśmy w takiej sytuacji, w której pojęcie „ja” trzeba zamienić na „my”. Nie czas na budowanie swojej pozycji. Czas na wspólne działania, czas na Polskę…

Txt:  10 grup interesów w obozie władzy. Coraz silniejsze napięcia. Wszystko trzyma razem tylko i wyłącznie Jarosław Kaczyński.

Waldemar Mystkowski pisze o Morawieckim w Brukseli.

Morawiecki dał nogę z Brukseli

Wygląda na to, że pierwszy wyjazd za granicę i pierwszy szczyt Unii Europejskiej skończył się klęską dla nowego premiera rządu polskiego Mateusza Morawieckiego. Nominat Jarosława Kaczyńskiego spanikował i kilka godzin przed końcem spotkania przywódców europejskich po prostu uciekł, dał nogę.

Tego jeszcze nie mieliśmy w naszej historii i chyba także pozostali przywódcy europejscy tak się nie zachowali. Z czym do Brukseli pojechał premier Morawiecki? Z buńczucznym nastawieniem prezesa, który go klepnął, aby odkręcał wszystko, co może, co zostało spaprane przez politykę PiS. Przede wszystkim Morawiecki niczego nie może załatwić bez zgody Kaczyńskiego.

Najpierw usłyszeliśmy, jak Morawiecki się napiął, zapowiedział przed spotkaniem z prezydentem Francji Emmanuelem Macronem, że w kontekście deformy polskiego wymiaru sprawiedliwości wytknie mu specyfikę reformy wymiaru sprawiedliwości we Francji po upadku Francji Vichy.

Morawiecki myśli, że na świecie uprawia się politykę wedle syndromu resortowych dzieci, albo poprzez narrację „przez 8 lat Platforma Obywatelska to i tamto”, przez absurdalne kolokwium historyczne. Doszło do spotkania z Macronem w cztery oczy, niczego takiego – oczywista oczywistość – nie powiedział.

Widać teraz, iż Morawiecki dostał tego tchórza po spotkaniu z prezydentem Francji. Dowiedział się, co to jest twarda polityka i jakie standardy demokratyczne obowiązują na Zachodzie. Tym bardziej, że Macron wraz z kanclerz Niemiec Angelą Merkel zapowiedzieli poparcie wniosku o uruchomieniu artykułu 7 unijnego traktatu, czyli dotyczącego sankcji z powodu poważnego zagrożenia dla praworządności w  Polsce.

To zdarzy się po raz pierwszy w historii Unii Europejskiej. Na takie wody został rzucony Morawiecki, więc nie bądźmy zdziwieni, że zaczął wołać w panice „ratunku!” i uciekł do Warszawy.

Donald Tusk zaproponował Morawieckiemu spotkanie, ale ten nie zareagował. Tusk sformułował bardzo jasno cel takiego spotkania: przekonać „kolegów z Polski, żeby byli bardzo otwarci i gotowi do znalezienia wspólnych, konsensualnych rozwiązań”.

Co jednak Morawiecki może? Niewiele. Prezes Kaczyński nie pozwolił mu się spotkać z Tuskiem. Ucieczka Morawieckiego przez korespondentów z Brukseli najpierw była interpretowana, że premier pobieżył na wigilię partyjną. Co zdaje się było wielce ironiczną metaforą imposybilizmu Morawieckiego.

Dopiero po kilku godzinach wydany został komunikat służb prasowych PiS, iż Morawiecki ma w Warszawie uzyskać dostęp do „bardzo pilnych, tajnych dokumentów”. Jakby tych papierów nie można było poznać w ambasadzie, która do takich nagłych zdarzeń jest przygotowana.

Morawiecki niewiele może, jest bezsilny, miał okazję przekonać się, jak Polska została zdegradowana, do czego doprowadziła polityka PiS. Uciekł z Brukseli prosto w warszawskie ramiona Kaczyńskiego.

Koniec demokracji. Tylko Duda postawi parafę pod właśnie przyjętą w Senacie ustawę o KRS. Witajcie rodacy w dyktaturze!

Pisarka Krystyna Kofta na portalu koduj24.pl zwraca się do Morawieckiego.

Kilka pytań do pana premiera Mateusza Morawieckiego

Trzeba bronić ofiar – nie wolno stawać po stronie katów.

Panie Premierze, czy to co mówił Pan w expose o kobietach, o ich obronie przed przemocą było poważne? Czy jest wiążące? Pytam, ponieważ 2 lata był Pan wicepremierem w rządzie, którego ministrowie odbierali kobietom ich prawa, a najsłabszym, tym krzywdzonym, oraz ich dzieciom zabrali dotacje przyznane ośrodkom, w których katowane matki z dziećmi mogły się schronić. Pana poprzedniczka, premier – kobieta, Beata Szydło nie stanęła w ich obronie! Przeciwnie, poparła te nieludzkie dyspozycje ministra Ziobry. Być może zajmował się Pan wówczas innymi sprawami i to do Pana nie dotarło.

Czy Pana, jako logicznie myślącego człowieka, przekonuje argument ministra o odebraniu dotacji, z tego powodu, że Fundacja dyskryminuje mężczyzn? Przypominam, że Fundacja powstała właśnie w celu niesienia pomocy kobietom, bo przemoc wobec mężczyzn w rodzinie to nikły procent w porównaniu z tą stosowaną wobec kobiet i dzieci.

Czy argument ministra, nomen omen sprawiedliwości, nie przypomina Panu argumentu człowieka, który zamordował rodziców, a w ostatnim słowie prosi sąd o łagodny wymiar kary – bo jest sierotą?

Czy Zbigniew Ziobro – jedynowładca i właściciel prawa w Polsce, które wykorzystuje do walki z lekarzem swojego ojca (mimo dwóch wyroków uniewinniających doktora), który niszczy polską kardiologię (od 11 lat lekarze poddawani są presji, komisje, przesłuchania itd.), tak jak kilka lat temu niszczył transplantologię, jest odpowiednią osobą na stanowisku ministra sprawiedliwości w pańskim rządzie? Czy Pan wie, że ten minister zabrał dotacje na telefon zaufania dla ofiar przemocy, który teraz funkcjonuje z datków społecznych?

Zdumiała mnie pańska wypowiedź, że w zmianach prawa poszedłby Pan jeszcze dalej! Dokąd to chciałby Pan dojść z ministrem Ziobro? Czy ten pluton egzekucyjny stojący naprzeciw sędziwego profesora Strzembosza i wielu innych wybitnych prawników, strzelający do nich z armat nienawiści, pomówień, obelg ma pogodzić Polaków, o czym Pan mówił w expose? Zaraz po Panu wystąpił wicemarszałek, nazywając protestujących przeciw bezprawiu „lumpami”. Tak partia traktuje Pana chęć pogodzenia narodowego. Mówi się o pańskim patriotycznym wychowaniu, o ojcu, który ma piękną kartę opozycyjną. Pan także doświadczył ubeckich metod, bicia, pozbawiania godności, ograniczania praw człowieka. Myślę, że wspominając niełatwą historię zrozumie Pan, że trzeba bronić ofiar, a nie wolno stawać po stronie katów.

JEDNYM KRÓTKIM KOMENTARZEM KOMPLETNIE ZAORAŁ PIS-OWSKIE KŁAMSTWO. – MISTRZ !!!!

Prof. Marcin Matczak (Uniwersytet Warszawski) był gościem programu „Kropka nad i”. Najważniejsze wypowiedzi.

Waldemar Mystkowski pisze też o Morawieckim.

Morawiecki jest rodem z Mrożka

Mateusz Morawiecki rozpoczął ocieplanie wizerunku Polski rządzonej przez PiS od publikacji wstępniaka (tzw. op-ed) w amerykańskim konserwatywnym „The Washington Examiner”. Nowy premier tłumaczy, iż niedawny Marsz Niepodległości nie miał cech politycznych, był pokojowy, a jedynie margines, „mała grupa antysemickich i rasistowskich ekstremistów przyciągnęła uwagę mediów”.

Niejako usprawiedliwia ojca Kornela, który uczestniczył w marszu, ale nie w „małej grupce”.
Najważniejsze w tym artykule jest tłumaczenie dotyczące odebrania sądom niezależności, które wg Morawieckiego były siedliskiem „korupcji i nepotyzmu”. Niedawno promowano Polskę w akcji „Wolne Sądy” przez Polską Fundację Narodową, w której za kilkanaście milionów przedstawiono „korupcję i nepotyzm” sędziów poprzez przykład jakiegoś emerytowanego sędziego, który ukradł pęto kiełbasy za 5 zł.

Morawiecki tę „korupcję za 5 zł” kontynuuje w takiej oto wykładni: – „Przez cały rok zmagaliśmy się z szeroko zakrojonym niezrozumieniem naszych planów zreformowania źle działającego wymiaru sprawiedliwości. Czas, byśmy lepiej wytłumaczyli, co robimy, ponieważ działamy w dobrej sprawie”.
Niezależność sądów odebrana w imię kontroli społecznej, tj. partyjnej: – „Żaden demokratyczny naród nie może na dłuższą metę zaakceptować jednej z władz, która jest niezależna od systemu kontroli i równowagi, i od odpowiedzialności wobec społeczeństwa”.

Morawiecki oczywiście obraża inteligencję, bo co to znaczy „naród demokratyczny”, któremu odebrano niezależność sądów i cedowano ją w ręce partyjnych kolegów? No i owa „odpowiedzialność wobec społeczeństwa”, o której będzie rozstrzygał niezbyt lotny magister prawa Zbigniew Ziobro.

Morawiecki to bohater Mrożkowski, który do Barei ma się tak, iż jest z nieco wyższej półki paranoi. W jego artykule nic nie trzyma się politycznej kupy, tj. całości, acz trzyma się pisowskiego utrzymania stanu posiadania.

Po to został powołany Morawiecki na stanowisko premiera. Beata Szydło robiła jako koza, została wyprowadzona, niby ma być mniej smrodu. Czy świat i Europa to kupią? Na krótką metę – tak, ale nie na dłużej, bo zaczną wyłazić wszystkimi szwami autokratyczne pakuły i breja retoryczna, jaką zaprezentował Morawiecki w piśmie waszyngtońskim.

Sławomir Sierakowski uważa, iż Morawiecki ma za zadanie przyciągnąć do PiS wyborców centrum i tymczasem mamić Zachód. Można to robić przez kilka lat, aż nas wyplują, bo PiS jest z zupełnie innej gliny niż standardy zachodnie – jest z gliny wschodniej.

Co na to polskie społeczeństwo obywatelskie, opozycja polityczna? Czy zgadzamy się na wyższy poziom paranoi, który opisał niechcący Morawiecki w „The Washington Examiner”? Wystarczająco się naśmiałem z opisywanej przez Mrożka Polski w PRL-u, abym po 1989 roku powracał do lektury tego wybitnego pisarza.

Nie jest moją winą, że Morawiecki jest intelektualnie neptkiem, który zna języki obce i był prezesem dużego banku. Polacy mimo marnej klasy politycznej nie zasługują na degradujących ich polityków. Witam zatem rodaków na wyższym poziomie paranoi – przechodzimy z Barei na stopień inteligenckiego Mrożka. Obowiązuje śmiech subtelniejszy, ale to ciągle śmiejemy się z samych siebie, którzy daliśmy się nabrać takim neptkom, jak Morawiecki.

w obronie zgromadził dziesiątki tysięcy ludzi w całej Polsce! 💪✌️ PiS znów usłyszał od Polaków: MAM PRAWO DO NIEZALEŻNEGO SĄDOWNICTWA❗️