4 teksty Waldemara Mystkowskiego.

Dyktaturka kalafiorowego gangstera i jego paprochów

Z przedsmakiem autorytaryzmu mamy do czynienia w dzisiejszej Polsce.

Wybitny aktor Andrzej Grabowski w wywiadzie dla portalu WP.pl dzieli się refleksjami z pracy nad rolą w sztuce teatralnej Bertolda Brechta „Kariera Arturo Ui”, która jest jedną z najwybitniejszych o totalitaryzmie w całej literaturze powszechnej. Brecht, pisząc sztukę w 1941 roku, wzorował się na współczesnym mu Hitlerze, lecz jest ona przede wszystkim uniwersalna dla każdego czasu. Z przedsmakiem autorytaryzmu mamy do czynienia w dzisiejszej Polsce.

Grabowski gra w sztuce aktora, który przysposabia do życia publicznego „kalafiorowego gangstera”, uczy Arturo Ui, jak zostać politykiem, wygrać wybory i wprowadzić dyktaturę. Grabowski ostrzega przed takimi gangsterami: – „Takich Uiów wokół nas mamy całą furę”.

Aktor samoistnie analizuje dyktaturkę w Polsce, która już nam zieje w twarz: – „Rządy takich kalafiorowych cwaniaczków mogą prowadzić do władzy totalitarnej. Najczęściej, tak jak to przedstawia Brecht, taki gangster kalafiorowy zaczyna od podporządkowania sobie wymiaru sprawiedliwości”. Żaden gangster nie przyzna się, że jest gangsterem ani dyktator, że jest nim bądź dąży do dyktatury: – „Przecież nie dąży do władzy totalitarnej, niczego nie niszczy, chce tylko dobrych zmian”.

Grabowskim wszak nie powoduje tylko to, że nie lubi Kaczyńskiego bądź PiS: – „Potrafią sobie wszystkich podporządkować i wmówić im, że działają dla dobra całego społeczeństwa. Straszą zagrożeniami ze Wschodu i z Zachodu, gwarantują bezpieczeństwo i kreślą wspaniałe perspektywy”.

Sztuka szybciej reaguje na zagrożenia niż nauki polityczne, socjologiczne, które wikłają się w ideologiczne spory i nie potrafią z nich wybrnąć. Acz możemy zgodzić się z Ludwikiem Dornem, który dla „Krytyki Politycznej” ten „przedsmak autorytaryzmu” nazywa: sadyzmem społecznym.

Jeżeli Kaczyński nie jest jeszcze w pełni dojrzałym Arturo Ui, to z pewnością osiągnął jego rozmiary kieszonkowe. Dyktator kieszonkowy to jest taki, który schowany za barierami i ochronami stara się niszczyć, co aktualnie w jego zasięgu ręki się znajduje. Jak zatem nazwać wysłanników delegowanych przez dyktatorka? Ano, paprochami wyciągniętymi z tejże niesprzątniętej kieszeni.

Przed takimi paprochem z kieszeni dyktatorka przestrzega na FB Andrzej Saramonowicz, scenarzysta i reżyser: „Bylejaki, byle nie Jaki!”. Jaki nie ma walorów intelektualnych i moralnych, ale ma „zająć przyczółek, jakim jest prezydentura Warszawy”.

Warszawiakom należy życzyć wszystkich, byle nie Jakiego. Co przypomina mi stary skecz „Student Awas” z kabaretu Elita grany przez Wojciecha Pszoniaka i Piotra Fronczewskiego. Byle kto, byle nie Jaki. W innym wypadku warszawiacy skażą się na pokazywanie sobie kółek na czole.

Iwona Hartwich wyrasta na Lecha Wałęsę protestu niepełnosprawnych

Rząd PiS przez weekend rozważał, jak wykołować protestujących niepełnosprawnych i ich opiekunów. Mateusz Morawiecki nie sprawdził się jako negocjator, gdyż z daleka widać, iż kieruje się złymi intencjami. Zdradza go ciało, a retorykę ma sztywną, jak urzędnik na usługach swego pana. Nawet możliwe, że w uszach ma wpięte głośniczki, jak zawodowi kolarze na trasie wyścigu, w których słyszą dyspozycje trenera. Morawiecki nie patrzy w oczy, zachowuje się, jakby miał zaraz wziąć nogi za pas.

Nie wyszło władzy z ogłoszeniem sukcesu podpisania porozumienia. Zostało podpisane z tymi, którzy nie protestują, a nawet ci po czasie ocenili, że zostali wykorzystani. Marszałek Kuchciński – postać zgoła nieszablonowa: polityk, który nie potrafi mówić – najpierw zakazał otwierać okna w miejscu, gdzie w Sejmie odbywa się protest, po długim czasie wydał zgodę na spacer. Kuchciński to specjalista od mowy-trawy „wicie-rozumicie”, podobnego długo by szukać, dlatego zacytuję fragment in extenso z jego spotkania 15 kwietnia z wyborcami pisowskimi: „My odbudowujemy dom – Polskę, w którym mieszka 38 milionów ludzi, prawda, a więc nie możemy odgrzybić, odszczurzyć, prawda, zastosować środków chemicznych, żeby raz-dwa wyremontować, tylko musimy, prawda, jeszcze dbać o zdrowie obywateli”. Pokraczność zaiste wybitna.

No i pisowcy wymyślili przez weekend, jak zrobić w bambuko protestujących. Mianowicie powtórzyć „sukces” poprzedniego „porozumienia”, podpisać podobne z organizacjami zajmującymi się niepełnosprawnymi i doprosić protestujących, ale daleko od Sejmu, bo w razie czego można ich już nie wpuścić na miejsce protestu.

Co może władza PiS zaproponować niepełnosprawnym? To samo, co wcześniej, lecz w innym opakowaniu. Czyli pomoc w towarze, a nie w pieniądzach. Jak to świetnie ujęła Iwona Hartwich, Lech Wałęsa tego protestu: niech zaproponują Kaczyńskiemu zamiast diety poselskiej 10 kg karmy dla kotów.

Rząd przez weekend uwijał się z pozarządowymi organizacjami zajmującymi się niepełnosprawnymi, których jest kilkanaście i są – niestety – ze sobą poróżnione. Stosował metodę kija i marchewki, tym bardziej łatwą do zastosowania, iż organizacje są na garnuszku publicznych pieniędzy. „Przyjdziecie na spotkanie, dostaniecie pieniądze na działalność”.

Kilkanaście organizacji już wydało oświadczenie: „Jesteśmy przeciwni wszelkim działaniom, które prowadzą do podziału środowiska osób z niepełnosprawnościami. Popieramy protest osób z niepełnosprawnościami i ich rodzin. Wszelkie rozmowy dotyczące sytuacji osób z niepełnosprawnościami powinny mieć miejsce po zakończeniu toczącego się obecnie sporu z uwzględnieniem wypracowanych przez środowisko rozwiązań”.

A rząd ma gotowy projekt, farbę o tym puścił marszałek Senatu Stanisław Karczewski: „Myślę, że przed weekendem majowym dojdzie do porozumienia”.

Nieformalna szefowa protestujących Iwona Hartwich poinformowała o kolejnej próbie władzy pisowskiej: „Otrzymałam telefon od pani minister Rafalskiej, która zaprasza nas na Limanowskiego (do Centrum Dialogu) na rozmowy, które już toczyły się w zaciszu gabinetu. My nie możemy opuścić Sejmu. Jeżeli my opuścimy Sejm, to nie mamy tutaj powrotu, bo w 2014 roku, po proteście, dostaliśmy dwuletni zakaz na wejście do Sejmu. Usilnie zapraszamy panią minister, żeby wrócić do rozmów, ale tutaj w cztery oczy, bez kamer”.

Trwa przeciąganie liny przez rząd. Jeżeli władza nie ucieknie się do rozwiązania siłowego, wyniesienia z Sejmu niepełnosprawnych i ich opiekunów, należy zadać sobie pytanie, kto będzie pisowskim Mieczysławem Jagielskim, który podpisze rzeczywiste porozumienie z protestującymi, bo już wiemy, że Iwona Hartwich jest kimś w roli Wałęsy, nie daje się omotać pisowskim zwodzicielom.

Lunatyk Kaczyński prowadzi nas do ogólnopolskiej katastrofy

Donald Tusk powrócił po 8 latach do historycznego niemieckiego miasta koronacji królów niemieckich Akwizgranu po kolejna nagrodą. W 2010 roku była to prestiżowa w Europie nagroda Karola Wielkiego, którą w tym roku odbierze w swoistej sztafecie mężów stanu prezydent Francji Emmanuel Macron.

W sobotę w sali ratusza w Aachen szef Rady Europejskiej odbierał nagrodę Polonicusa przyznawaną przez Kongres Polonii Niemieckiej. Polonusi nagrodzili Tuska za promowanie Polski, a Jerzego Owsiaka za zaangażowanie w rozwój społeczeństwa obywatelskiego, nagrodę dostali także Benedykt i Róża Frąckiewiczowie za animację życia organizacji polskich oraz przewodnicząca niemieckiego Bundestagu Rita Suessmuth za znaczący wkład w dialog niemiecko-polski w kontekście integracji europejskiej

Jak łatwo zauważyć Akwizgran (odpowiednik naszego Wawelu) to symboliczne dla Polaków okno na świat, na Europę. Kiedyś „wyjrzał” poprzez nie Bolesław Chrobry, promował Polskę w XI wieku. Donald Tusk powiedział przy tej okazji wiele ważnych słów. Ten polityk nie rzuca słów na wiatr, mają u niego wartość, którą zwykle przemienia na czyny.

Nie jest li tylko metaforą tuskowe stwierdzenie, że jego funkcja w Uni Europejskiej „to nie jest moja meta”. Można zatem się spodziewać, że po kadencji szefowania w RE przybędzie do Polski z odsieczą demokracji.

Tusk dopytywany, czy czuje presję Polaków, rozważnie odpowiedział Marcinowi Antosiewiczowi z „Newsweeka”: „Bardzo serdeczną i jednocześnie delikatną, więc jakoś mogę z tym żyć (śmiech)”.

Były premier w przemówieniu odwołał się do słów Winstona Churchilla, który polityków sprzed I wojny światowej porównał do lunatyków: „Nie pozwólcie lunatykom poprowadzić ludzi do nieszczęścia”. Tacy lunatycy doprowadzili do wojny światowej. Dzisiaj po rozpadzie Unii Europejskiej mielibyśmy do czynienia z egoizmami narodowymi, które szybciej niż później musiałyby eksplodować jeszcze gorszą hekatombą niż dwie wojny światowe.

Oczywiste, że dla nas powstaje pytanie: czy Kaczyński to lunatyk, który jakoby powstał z kolan i ze wszystkimi nas skonfliktował? Na dłuższą metę tarcze Brukseli i NATO nas nie ochronią, bo nikt w Paryżu, ani w Waszyngtonie nie będzie chciał umierać za Warszawę, Gdańsk i Poznań.

Tusk dopytywany, czy Kaczyński do takich lunatyków należy, był dyplomatycznie odpowiedzieć: „przywołałem pamięć o politykach, którzy byli absolutnie przekonani, że robią sensowne, słuszne rzeczy i co gorsza nie mieli nawet wyobrażenia, przez to też, że nie mieli specjalnie kontaktu z ówczesną rzeczywistością”.

Raczej nie wątpimy, iż Kaczyński jest oderwany od rzeczywistości, bo skrywa się przed rodakami za kordonem ochroniarzy, policjantów i barierek, a gdy w trakcie lunatykowania z rękami wysuniętymi do przodu (do prawdy) na Krakowskim Przedmieściu wchodzi na podest jak na parapet okna, prędzej czy później musi się to skończyć runięciem w dół, gdy przestanie działać ułuda, sen o potędze, Bruksela po prostu zamknie nam kasę i wykopie – na Księżyc.

Wraz z Kaczyńskim runąć może Polska. Nazywam to ogólnopolską katastrofą smoleńską, przedsmak jej można było w skali 96 ofiar zobaczyć 10 kwietnia 2010 roku. Polska osamotniona musi skończyć, jak ta sanacyjna w 1939 roku. Nasuwa mi się ponadto inna metafora walki. Jose Lezama Lima w „Raju” (południowoamerykański „Ulisses”) taką walkę obłudy nazywa: „abordaże lunatyków”.

Morawiecki jak swawolny Dyzio

Mateusz Morawiecki zachowuje się niczym swawolny Dyzio. Znowu czmychnął. Tak poznaliśmy premiera rządu polskiego, który na początku swoich rządów dał dyla ze szczytu Unii Europejskiej, teraz dał nogę przed protestem niepełnosprawnych i ich opiekunów.

Morawiecki nic sobie nie robi z potrzebujących i plecie dyrdymały w terenie. W Żninie (kujawsko-pomorskie) uczestników spotkania z nim poczęstował kłamstwem, twierdząc „spełniliśmy postulaty protestujących”.

Do swoistej konfrontacji z zakłamanym premierem doszło via ekran telewizyjny. Rodzice i niepełnosprawni oglądali w Sejmie wystąpienie Morawieckiego w telewizji i tylko mogli powiedzieć, że Morawiecki posługuje się nieprawdą, jak po piątkowym spotkaniu z minister Elżbietą Rafalską.

Co się dzieje z władzą PiS? Jest aż tak niemoralna, że na zarzuty, krytykę, pytania, propozycje, politycy partii Kaczyńskiego stosują już tylko jedną, uniwersalną odpowiedź – kłamstwa.

Nic nie zostało załatwione. Protest nadal trwa, rząd PiS tylko pudruje problem, podpisując porozumienie z własną przybudówkę, która następnie czuje się wykołowana i przyznaje się, że rząd zrobił ich w bambuko, a następnie proponując dodatek rehabilitacyjny w formie rzeczowej. To nawet nie jest kpina, to coś gorszego, naplucie do zupy.

W tym samym Żninie Morawiecki był pochwalić się jeszcze innym kłamstwem: „dzięki rządom PiS z podatków spłynęło więcej o 40 mld zł”. Gdzie jest ten szmal, że nie starcza na pomoc dla niepełnosprawnych? Ile zatem zakupiono „Dam z łasiczką”? Wychodzi, że 80.

Pusty śmiech człowieka ogarnia, gdy słyszy stojącą obok swawolnego Morawieckiego swawolnicę rzecznik Joannę Kopcińską, która może ma ambicje pretendowania do ról w Monty Pythonie, bo rzekła: „Rząd i jego szef jest wrażliwy na sprawy społeczne i nie tylko obiecuje, ale realizuje”.

Morawiecki nie potrafi spojrzeć w oczy niepełnosprawnym, co widziała cała Polska, gdy wił się jak piskorz, gdy odwiedził kilka dni temu protestujących w Sejmie. Teraz jeździ po Polsce, bo mu prezes Kaczyński tak nakazał. Premier nie jest od jeżdżenia, ale rządzenia.

Lecz w tej kwestii Morawiecki nic nie ma do powiedzenia, prezes kazał zakłamywać rzeczywistość, Gdyby prezes był matką dla Dyzia Morawieckiego, to rzekłby, jak w „Ludziach bezdomnych”.

– Dyziu, zachowaj się, jak należy… — rzekła matka, — bo pan oficer wyjmie pałasz i utnie ci głowę.

„Utnie ci głowę”, znaczy zdymisjonuje. Pozostaje to nam uczynić przy urnie wyborczej, zdekapitować Dyzia Morawieckiego.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s